15/12/2020

Van de drugswereld naar de gemeenteraad: ‘Afkicken was het moeilijkste dat ik ooit gedaan heb’

Als je de film ‘Patser’ gezien hebt, dan denk je bij sommige scènes ongetwijfeld dat de makers overdreven hebben met het scenario over de vier vrienden die in de wereld van drugs en maffia terechtkomen in Antwerpen. De schietpartijen, gijzelingen en martelingen worden niet altijd getoond in de media waardoor, het als een ongeloofwaardig verhaal overkomt. Voor een miniem aandeel van de bevolking is dit harde realiteit. Abhijit De Beukelaer (22) rolde op zijn vijftiende de drugswereld binnen. Wat hij daar meemaakte, tekende hem voor het leven. Na drie jaar klom hij uit het dal en besloot hij zijn leven 180 graden te draaien. Nu maakt hij zich klaar om zich kandidaat te stellen voor de gemeenteraad van 2024 als schepen van Jeugd in Herentals. Hij doet zijn verhaal aan 21bis.

‘Ik rookte geen jointjes tot ik in het tweede middelbaar van school veranderde. Ik werd van het technisch onderwijs overgeplaatst naar het kunstonderwijs in Herentals. In het tweede jaar zat ik nog in de middenschool, maar vanaf het derde jaar kwam ik in contact met alle ‘grote jongens’ van het derde tot en met het zevende jaar. Aangezien het een grote stadsschool was en dit heel anders was dan de kleine dorpsschool in Westerlo waar ik eerst zat, voelde ik me een beetje het buitenbeentje. Ik begon op te trekken met oudere jongens en rookte af en toe een jointje mee. Jointjes roken was absoluut niet mijn ding, maar zo begon het wel. 

‘Ik wou meedoen met de grote jongens’

Op het einde van het derde middelbaar overleed een familielid waar ik een enorm sterke band mee had. Ik ging kapot van verdriet en wist met mezelf geen weg meer. Op zo’n moment ben je zwak en bereid om alles te doen wat de pijn wegneemt. Ik nam eerst speed aan van andere jongens en daarna cocaïne. Drugs deden me alles vergeten waardoor ik ze bleef gebruiken en mijn rouwproces bleef uitstellen. Het ging zo ver dat ik ’s ochtends wakker werd en niet uit mijn bed geraakte zonder eerst een lijntje coke te snuiven. Ik zat enorm diep. Mijn vrienden en ik gingen elk weekend feesten en namen zo veel drugs dat ook geweld een wekelijkse realiteit werd. Elk feestje draaide uit op een vechtpartij, zelfs onschuldige chirofeestjesDe coke nam ons helder verstand weg. Zodra er een klein conflict was, mondde dit uit op bloedende vuisten en gezichten. Geld werd uiteindelijk ook een probleem. Je betaalt 50 euro voor een gram cocaïne, maar dat kan je niet blijven betalen. 

Alles voor geld 

Op dat moment sta je voor verschillende ethische vraagstukken waar je niet eens over kan nadenken omdat je stijf staat van de drugs. De mogelijkheden waren zelf drugs verkopen of geld stelen. Geen van beide opties waren oké, maar ik koos voor de eerste. Ik verkocht drugs om de winst die ik maakte zelf te gebruiken voor eigen consumptie. Ik kan met eer en geweten zeggen dat ik nooit geld gestolen heb, maar achteraf gezien heb ik wel andere mensen hun leven kapot gemaakt door het aan hen te verkopen. Ik ging vaak naar feestjes en festivals waar ik sommige bezoekers meer drugs verkocht dan ze aankonden om zo veel mogelijk winst te maken. Verschillende onder hen zijn er nog dagen ziek van geweest achteraf. Dit was niet de beste optie, maar in die wereld zijn er mensen die zo verslaafd zijn dat ze gaan binnenbreken bij anderen, deze gaan gijzelen, mishandelen en heel hun huis gaan leegroven. Ik ken er meer dan genoeg die ten einde raad waren met hun verslaving en deze feiten op hun geweten hebben.   

Schulden en een geweten 

In mijn zevende jaar beroepsonderwijs, pakte de politie twee jongens op in Geel van wie ik mijn voorraad kocht. Een dag later werd ik thuis wakker gemaakt door een interventieteam dat in mijn kamer stondToen ze me meenamen, passeerden we langs mijn ouders in de woonkamer. Zij werden ook tegengehouden door enkele agenten in zwarte pakken met grote helmen zodat ze niet konden bewegen en me niet konden helpen. Op dat moment hoorde ik mijn mama zeggen: ‘Het is alsof ik nog een kind verlies’. Ze heeft ooit een tweeling verloren door een miskraam, dus dit horen brak mijn hart. 

‘Ik heb anderen hun leven kapotgemaakt’

Ik heb twee maanden in de cel gezeten en niets anders kunnen doen dan nadenken over alles. Ik besefte dat dit niet was wat ik wou in mijn leven. Ik had mezelf en mijn ouders teleurgesteld en ik schaamde me diep. Toen ik uiteindelijk de gevangenis mocht verlaten, besliste ik om de hele drugswereld achter me te laten, maar spijtig genoeg kan dit niet zomaar. De drugshandel is een business zoals een ander en rekeningen moeten betaald worden. Ik had toen twee opties om mijn schulden af te betalen: terug cocaïne verkopen of hard werken om het geld op een eerlijke manier te verdienen. Ik was vastberaden om niet opnieuw in die wereld gezogen te worden en ging dus hard werken in de weekends en na school om mijn schulden en de advocaatskosten af te betalen. 

Leven omgedraaid 

Wat ik in deze drie à vier jaar heb meegemaakt, heeft van mij de harde werker gemaakt die ik vandaag ben. Afkicken was moeilijker dan ik had gedacht en mijn rouwproces om het overleden familielid kon op dat moment pas van start gaan. Roken en drinken deed ik veel meer om het gemis van drugs te kunnen compenseren. Wanneer ik nu op een feestje ben, heb ik het nog steeds moeilijk om geen lijntje mee te snuiven. 

Ik heb geluk dat ik veel steun van mijn vrienden en ouders kreeg, waardoor het me gelukt is volledig te breken met alles en iedereen die met drugs te maken had. Ik zocht professionele hulp bij het JAC (Jongeren Advies Centrum) en maakte met veel bloed, zweet en tranen mijn zevende jaar af. Ik was zo gelukkig omdat ik eindelijk terug de fierheid in mijn ouders hun ogen zag. Dankzij mijn ambitie en werklust, ben ik daarna verder gaan studeren in het HBO5 onderwijs en heb ik nu een functie in de sales. Ik zet me in mijn vrije tijd in als vrijwillig ondersteuner van campagnes bij het JAC en ben momenteel ook actief bij Jong N-VA. Daarnaast heb ik mezelf het doel gesteld om te zetelen in de gemeenteraad van 2024 in Herentals als schepen van Jeugd. Hier ben ik me op aan het voorbereiden omdat het toch wel een hele eer zou zijn moest dit lukken. 

Alles heeft een reden

Of ik een van de lucky ones ben, kan ik niet meteen zeggen, maar er zijn anderen die het minder goed treffen dan ik. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet terugdenk aan wat ik allemaal meegemaakt heb en hoe hard ik sommige mensen gekwetst heb. God heeft me tegen de lamp laten lopen met een reden en alles wat ik heb meegemaakt, heeft me de persoon gemaakt die ik vandaag ben. Ik heb me lang enorm geschaamd om de fouten die ik gemaakt heb, maar sommige dingen kan je nu eenmaal niet terugdraaien.  

‘Ik wil het verschil maken’

Door campagnes van het JAC te steunen wil ik jongeren helpen die in dezelfde situatie zitten. Elk druggebruik heeft een oorzaak. Als je de oorzaak van het probleem weet te vinden, dan pas kan je iemand helpen. Ik heb veel gezien in deze vier jaar en tijdens mijn periode in de gevangenis. Mensen die al 30 of 40 jaar in het milieu zitten en die uiteindelijk vrijkomen en niets of niemand hebben waar ze bij terecht kunnen. Ik ben enorm dankbaar dat mijn ouders en vrienden me door alles heen gesteund hebben, anders was ik vandaag misschien een van hen. 

 

Tekst: Elise Ingels, foto: © Abhijit De Beukelaer