17/11/2021

COLUMN – Bijna-doodervaring

Om mezelf wat op te fleuren besluit ik om nog eens te gaan shoppen: veel te lang geleden. Onderweg naar huis steek ik een fietsstraat over, waar de maximale toegelaten snelheid 30 kilometer per uur is. Rechts in de verte zie ik een bus aankomen, nog ver genoeg om over te steken. Dacht ik. Terwijl ik wandel, kijk ik nog eens naar rechts en zie dat de bus wel heel snel mijn richting uit komt gevlogen. Geen dienst staat erop. Terwijl de bus dichter en dichterbij komt, zie ik dat hij niet zal vertragen dus loop ik zo snel ik kan de straat over. Net op tijd. ‘What the fuck!’, roep ik uit, want dat is het enige wat ik kan denken. Vlak voor mij komt een man aangewandeld die alles ziet gebeuren, maar wanneer ik nog aan het bekomen ben van wat er net gebeurd is, zie ik dat hij de straat al is overgestoken. Als ik niet had gelopen, was ik er niet meer geweest en had de buschauffeur waarschijnlijk ook nog eens vluchtmisdrijf gepleegd. Zoveel mensen en het lijkt niemand iets te schelen dat ik net bijna dood was. Nog steeds in shock kan ik niet geloven dat ik net bijna aangereden ben en barst ik in tranen uit. Met mijn hart fel kloppend in mijn borstkas stuur ik mijn vriendinnen een spraakbericht waarin ik uitleg wat er net is gebeurd. Toch kan ik het niet laten om daarbij al grappend te vermelden dat het met muziek van Ariana Grande in mijn oren nog wel een mooie dood was geweest. Met een dubbel gevoel ga ik naar huis. Enerzijds opgelucht dat ik nog leef en anderzijds diep teleurgesteld in deze maatschappij waarin iedereen alleen maar met zichzelf bezig is. Toch wil ik hierdoor mijn avond niet laten verpesten. Wanneer ik de zak met kleren zie die ik pas gekocht heb, besluit ik mijn nieuwe outfit aan te trekken en met een vriendin af te spreken. Ik spring op de fiets en ben deze keer extra voorzichtig wanneer ik een straat oversteek.

Tekst: Marte Everaerts, foto: Egor Litvinov via Unsplash