Het gezicht van de Cel Vermiste Personen Alain Remue is officieel op pensioen gegaan. In de nieuwe HLN-podcast ‘Vermist’ spreekt hij uitgebreid over zijn werk en ervaringen van de afgelopen jaren. Wat duidelijk is: na een carrière van 30 jaar valt er veel te vertellen.

Samen met misdaadjournalist Tim Lescrauwaet (schrijft voor De Morgen en HLN, red.) blikt Alain Remue terug op een drukke carrière, waar geluk en verdriet vaak dicht bij elkaar lagen. Tijdens het luisteren ga je op twee minuten tijd van vreugde, omdat een kind werd teruggevonden, naar verdriet wanneer het dode lichaam van een man uit het water wordt gehaald.

Het is niet de zoveelste podcast over true crime waar oppervlakkig wordt gepraat door mensen die zelf niet betrokken zijn. Rustig en gedetailleerd vertelt Remue over de meest spraakmakende zaken van de afgelopen jaren: de opstart van de Cel tijdens de zaak Dutroux, de dood van een duiker en de verdwijning van talloze kinderen. Niets wordt verbloemd of in de doofpot gestoken.

Waar de informatie van anderen stopt, kan hij de inside information van elk onderzoek geven. Wanneer Remue en Lescrauwaet het hebben over de kasteelmoord op Stijn Saelens in 2012. Hij vertelt in de podcast over hoe het onderzoek werd gevoerd en waarom ze besloten om in het Blekkerbos (waar hij uiteindelijk werd  gevonden) te zoeken. Door deze informatie blijft de podcast boeiend om naar te luisteren. Het zijn details die je anders niet te horen krijgt.

Samenvloeiing van geluid en verhaal

Het sterkste punt van deze podcast zijn de achtergrondgeluiden. Doorheen alle afleveringen wordt je bijna letterlijk in de verhalen getrokken. Wanneer het over een verdronken duiker gaat, hoor je water klotsen. Bij de vondst van Sabine en Laetitia in het huis van Dutroux klinkt het hakken tegen steen — bakstenen die losbreken uit de muur. Zo hoor je doorheen elke aflevering bijpassende geluiden. Deze hebben een gigantische meerwaarde. Elk achtergrondgeluid komt op het juiste moment. Nooit te veel of te weinig.

Remue zelf brengt alle feiten telkens met de juiste dosis emoties. Een moeilijke balans wanneer je enkel op stem kan afgaan. Het is duidelijk dat hij niet onbewogen blijft bij de vermissingen. De tweejarige Liam uit Mechelen was de eerste zaak van de Cel toen die in 1995 werd opgericht. Liam verdween tijdens het buitenspelen en werd nooit meer teruggevonden. Remue spreekt duidelijk geëmotioneerd over de zaak. Met een krop in de keel zegt hij dat de vader nog steeds blijft hopen dat ze zijn zoon levend gaan terugvinden.

Het heftigste verhaal blijkt in aflevering drie ‘de verdronken duiker’. Tijdens de zoektocht naar twee zusjes (Alison en Amélia) in 2011 te Luik verdrinkt één van de duikers Olivier Rouxhet. Remue is zo aangedaan door de dood van zijn teamlid dat hij voor een lange tijd ziek thuis zit. De podcast gaat dus niet enkel over de verschillende verdwijningen, maar vooral over hoe het is om de Cel te leiden en de emoties die hierbij komen kijken. Dat is wat deze podcast uniek maakt.

Podcast die blijft nazinderen

Elke aflevering heeft ook een duidelijk thema. Tijdens de eerste wordt de zaak Dutroux uitvoerig besproken, maar ook de opstart van de ‘Cel Vermiste Personen’. Die twee zijn enorm aan elkaar gelinkt. In de tweede aflevering bespreken de twee makers wanneer een verdwijning al dan niet onrustwekkend is. In de andere afleveringen bespreekt Remue nog een breed scala aan onderwerpen, zoals een duiker die verdronk, moorden en de invloed van water op zijn job. Door ze op te delen in duidelijke thema’s zorgen ze er voor dat het overzichtelijk blijft en de luisteraar kan kiezen op basis van eigen interesses.

DPG heeft het slim gespeeld, want het blijft niet bij een podcast. Je kan via VTMGO naar de opnames kijken, waar ook archiefbeelden aan toegevoegd worden. Interessant om een nog groter publiek aan te trekken, maar het is toch anders dan enkel te focussen op stem. Op deze manier komen de verhalen pas echt binnen.

De podcast is een aanrader als je houdt van Vlaamse true crime zonder alle overdreven dramatiek. De combinatie van de rustige stem van Remue en gerichte vragen van Lescrauwaet zorgen voor boeiende gesprekken die na afloop een diepe indruk nalaten.

Als je na vijf afleveringen teleurgesteld bent dat er geen zesde volgt, dan mag je gerust van een succesvolle podcast spreken. Je weet dat het goed zit als een podcast je laat nadenken over je eigen leven en de impact die bepaalde gebeurtenissen kunnen hebben. Laten we hopen dat het einde van Remues carrière niet meteen het einde is van deze podcast.

Featured image: Kat Wilcox via Pexels CC0 1.0