Het was haast niet te missen: 24 jaar na de iconische Gladiator brengt regisseur Ridley Scott een vervolg uit. Met de release van deze sequel keert Hollywood terug naar een van zijn meest legendarische historische verhalen. Ook films als Smile, Moana, Beetlejuice, Joker, Inside Out en Dune voegden dit jaar een ‘2’ toe aan hun titel. Maar niet iedereen reageerde enthousiast. Kranten schreven uitgebreid over de kritiek op Hollywood: “De creativiteit is opgedroogd,” “Elke film krijgt een sequel,” en “Originele verhalen bestaan niet meer,” luidden de reacties. Op het eerste gezicht lijken deze klachten terecht. In 2025 zullen we opnieuw Sneeuwwitje uit een appel zien bijten, zal het land van Narnia nogmaals ontdekt worden en mag de vampier uit Nosferatu opnieuw uit zijn doodskist kruipen. Maar maakt Hollywood echt alleen nog remakes, sequels en prequels? Is de creativiteit in Amerika echt opgedroogd?

Geen nieuw fenomeen

Onderzoekster en doctoraatsstudente filmstudies Atalya De Cock stelt filmliefhebbers gerust. “De ophef rond sequels en remakes is niets nieuws. Hollywood bevindt zich zeker niet in een periode waarin het aantal remakes zijn hoogtepunt bereikt. Die piek lag in de jaren ’30 en ’40 door de opkomst van films mét gesynchroniseerd geluid: talkies. Filmstudio’s verfilmden toen vele verhalen opnieuw om deze nieuwe geluidsmogelijkheden te benutten. Maar liefst 30% van de films die toen uitkwamen waren remakes. Momenteel maken remakes slechts ongeveer 10% van het totaal uit.”

De schijn dat er meer reboots zijn dan ooit ontstaat doordat mensen constant aan deze films worden blootgesteld. Intensieve promotie op sociale media versterkt dat gevoel. “Filmstudio’s bombarderen ons met marketing, wat het bijna onmogelijk maakt om eraan te ontsnappen. Hierdoor lijken reboots alomtegenwoordig, zelfs als hun daadwerkelijke aantal relatief beperkt blijft,” legt De Cock uit. Ze benadrukt dat het hergebruiken van personages en het adapteren van bekende verhalen zó verweven is met de menselijke manier van verhalen vertellen, dat dit principe nooit volledig zal verdwijnen.

Marketing als kracht

Hoe zit het dan met die ‘originele verhalen’, de stand-alone films? Het simpele antwoord is dat studio’s deze films minder actief promoten, waardoor ze veel minder zichtbaar zijn. Filmmakers krijgen te maken met hogere verwachtingen, uitdagendere marketingstrategieën en beperkte budgetten. Filmstudio’s kiezen vaker voor franchises omdat die als veilige investeringen worden beschouwd. Toch slagen Amerikaanse stand-alone films erin om internationaal en commercieel succes te behalen. Makers dienen deze films vaak in bij prestigieuze festivals zoals Sundance, Cannes en Berlinale om ze op te laten vallen bij gerenommeerde critici en zo hun zichtbaarheid te vergroten. Voorbeelden hiervan zijn Past Lives, Her, Moonlight, The Grand Budapest Hotel en The Substance.

“Het is ook belangrijk om het stigma rond remakes en sequels te herzien,” voegt De Cock toe. “Sommige remakes, zoals Suspiria van Luca Guadagnino, nemen de basiselementen over en keren vervolgens het hele concept volledig om. Dat vraagt werkelijk om een groot talent.”

Er is dus nog steeds veel inspiratie te vinden in Hollywood. Hoewel remakes en sequels vaak de aandacht trekken, biedt Hollywood een breed scala aan nieuwe verhalen en creatieve invalshoeken. U zal dus zeker nog lang entertained worden.