Na een hartbiopsie en enkele zware complicaties, legde André Libbrecht (78) een lange weg van revalidatie af. Gedurende een half jaar in het ziekenhuis te hebben gelegen, kan hij thuis terug genieten van de simpele dingen des levens. Met zijn vrouw Marie-Claude en zijn twee dochters, Audrey en Angelique, staat hij sterker dan ooit. De eeuwige optimist probeert ondanks twee maanden coma en intussen acht maanden revalidatie, zijn ‘tweede leven’ te beschouwen als een cadeau.

De liefde voor het leven en voor je gezin, kan wonderen doen en kan je de kracht geven om te vechten. Na een hartbiopsie om te onderzoeken of hij hartamyloïdose had, wat leidt tot een ophoping van verkeerde eiwitten in het hart, viel Libbrecht twee keer in coma, kreeg hij een hartstilstand van vijftien minuten door een harttamponade en begon een lange revalidatieperiode.Voor ruim twee maanden lag Libbrecht in een coma in de staat van minimaal bewustzijn, een harde periode voor zowel Libbrecht als zijn familie.

Innovatieve revalidatie in Roeselare

De zussen Audrey en Angelique zijn tevreden over de zorg die hun papa verkreeg op de dienst Neurorevalidatie in Roeselare. ‘Je hebt veel vernieuwde apparatuur en AZ Delta zijn de enigen in België die patiënten accepteren die nog in coma liggen voor de revalidatie.’ Libbrecht gaat nog dagelijks naar de revalidatie in Roeselare, op zo’n 25 minuutjes van zijn thuis in Estaimpuis, Henegouwen. Een artikel van De Standaard vertelt meer over de gemoderniseerde neuro-revalidatie afdeling. Bijvoorbeeld Zero G, de robot die mensen met een gedeeltelijke verlamming begeleidt over een traject van 30 meter. AZ Delta was een van de eersten in België en de tweede en Europa die het toestel aanschafte’, aldus De Standaard. Het gezin Libbrecht staat alvast zeer positief ten opzichte van de zorg in Roeselare.

Taalbarrières

Ondanks de algemene tevredenheid over de zorg had het gezin van Libbrecht soms wel het idee dat ze niet welkom waren. ‘Bepaalde verpleegsters lieten ons begrijpen dat we de plaats innamen van de Vlaming, en dat is racisme voor ons. Daar had papa toch niet voor gekozen? In Wallonië zijn er niet de geschikte middelen voor een optimaal herstel’. Ondanks hier en daar een dokter of verpleegster die verkiest om Nederlands te praten, zien de zussen dat menselijkheid boven taalbarrières staat. ‘Er was een verzorger die geen Frans sprak maar toch moeite deed om met papa te communiceren. Hij installeerde Google Translate en op die manier konden ze een gesprek voeren. Dus als je wilt en een beetje menselijkheid in je hebt, kan je communiceren met wie je wil, gelijk welke taal’, aldus Audrey en Angelique.

2025

Het gezin staat klaar om 2024 achter hun te laten en kijken met een positieve blik naar volgend jaar. Ondanks het harde jaar heeft hun vader een lange weg afgelegd. De zussen stellen dat ondanks het veeleisende karakter van hun vader, hij op die manier wel veel klaarspeelt. ‘Hij wil bezig blijven, ook om te kunnen gaan met zijn beperkingen. Dat gaat van kleine spelletjes tot het maken van ijs, koekjes en tiramisu. Hij houdt echt van bakken. Papa heeft nog veel plannen, ook foto’s maken zoals hij vroeger graag deed, staan zeker nog op het verlanglijstje’, zegt het gezin.

Tekst: Lilan Halwyn
Beeld: Lilan Halwyn & Audrey Libbrecht