Rik Van Looy is woensdag 18 december op 90-jarige leeftijd gestorven. De keizer van Herentals vertelde in de documentaire die VRT maakte naar aanleiding van zijn negentigste verjaardag, dat hij Parijs-Tours nog zonder versnelling had gereden en dat je de journalisten toen nog alles kon vertellen. Iets wat in het huidige wielrennen onvoorstelbaar lijkt. Zijn die twee periodes wel te vergelijken?

Rik Van Looy is één van de drie renners die alle monumenten op zijn palmares heeft staan. Daarnaast werd hij twee keer wereldkampioen en won hij ritten in alle drie grote rondes. De fietsen waarmee hij al die wedstrijden won, verschillen hemel en aarde met die van de huidige generatie. Verder was er ook een groot verschil in begeleiding en ondersteuning van renners. We duiken eens terug in de tijd.

Fietsen zonder versnellingen
Waar de huidige koersfietsen ongeveer 24 versnellingen tellen, reed Van Looy met fietsen zonder versnellingen. Althans, je moest kiezen met welke versnelling je aan de wedstrijd begon. ‘Je moest een verzet kiezen, je moest kiezen welke pion ze vastleggen’, vertelt van Looy in de documentaire. Er werd dan een loden zegel of draad rond de tandwielen en de as bevestigd, op die manier konden de renners niet schakelen tijdens de wedstrijd. ‘Parijs-Tours was dan 260 km zonder versnelling’.

Fietsen zonder dat je kan schakelen is fysiek natuurlijk veel uitdagender. Op een lange, rechte, vlakke weg is dat heel handig. Maar vanaf dat de weg bergop gaat, moet je veel zwaarder trappen en is het veel moeilijker om vooruit te geraken. Dan lopen de benen snel vol.

Geen begeleiding en ondersteuning
In het huidige peloton wordt elke gram eten afgewogen. Na de wedstrijd worden de renners gemasseerd en trainingsplannen worden maanden op voorhand opgemaakt door professionals. In de tijd van Rik Van Looy was daar geen sprake van. ‘In het begin van mijn carrière at ik wat ik wou. Daarna ben ik wel in zee gegaan met een dokter, die hielp mij dan met voeding en trainingsplannen’.

Andere relatie met de pers
‘De kranten waren toen de hoofdzaak, dat is nu de televisie geworden.’ De renners werden toen echt als helden gezien. ‘De kranten maakten bijna goden van ons’, zegt Van Looy. Anno 2024 staat alles al op het internet en moet de krant het doen met andere verhalen.

Vandaag de dag hebben alle renners een mediatraining gehad, dat was in de jaren 70 anders. ‘Je kon toen nog praten met de journalisten over de koers, en daarna ook nog over het gewone leven, zonder dat hij dat in de gazet zette’, vertelt Van Looy. ‘Nu is het juist andersom, het sportieve weten ze al, nu gaat het om de rest.’

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door Pro Cycling Stats (@procyclingstats)

Langere en moeilijkere wedstrijden
‘Ik denk niet dat de koersen vroeger moeilijker waren’, keek Van Looy toen terug. ‘Kijk nu bijvoorbeeld naar Parijs-Roubaix, vroeger had je langere kasseistroken van soms twaalf kilometer. Nu zijn de stroken korter, maar liggen ze er slechter bij.’

Wedstrijden als Bordeaux-Parijs waren toen 620 kilometer lang, en dat allemaal op dezelfde dag. Dat is net iets verder dan van Brussel naar Parijs fietsen, en terug. We kunnen concluderen dat het andere tijden waren, maar dat maakt de prestaties van Rik Van Looy alleen maar legendarischer. Hij was en blijft één van de meest spraakmakende renners die ons land ooit gekend heeft.

Tekst: Niels D’hondt
Beeld: Nationaal Archief, Harry Pot, CC0 1.0