De ongerustheid hangt in de lucht als de dunne wolken die de namiddagzon verhullen. Als een opgejaagde troep schapen drommen de treinreizigers van de ‘tweede spits’ de met grijs stof beklede ingang van het station binnen. Hun gsm’s lijken als met superlijm aan hun handen vastgeplakt. Met ijdele hoop kijken zij voortdurend neer op hun scherm, tevergeefs wachtend op een niet-reële verandering van de treinregeling. Hopend dat zij toch nog op tijd thuis zullen kunnen komen. Verder in het station kijken anderen als een hert gevangen in de koplampen op naar de meldingsborden boven de hoofden, de borden die toch allemaal dezelfde melding geven als op het online platform van de NMBS. Roltrappen naar de perrons dragen op dit moment minder bezoekers dan anders, en net buiten het station staan de bussen te wachten op veel minder passagiers…

De staking, die dus 9 dagen duurde, werd georganiseerd door de onafhankelijke vakbonden ASTB – Autonoom Syndicaat van Treinbestuurders – en de OVS – Onafhankelijke Vakbond voor het Spoorpersoneel. de ASTB staakte maar voor 5 dagen, tussen 23 februari en 28 februari. Reden tot de staking was de aankondiging door de federale regering De Wever over onder meer de pensioenhervorming. De hervormingen gaan erover dat NMBS-medewerkers die vroeger stoppen met werken een lager pensioen zullen krijgen. Zo staat ook te lezen op de site van de VRT. Wie 35 jaar gewerkt heeft tegen de tijd dat hij/zij met pensioen gaat, heeft recht op een maximumpensioen, met een toename van pensioenbedrag tot 5% tegen 2040. Wie dit niet heeft gedaan, krijgt een malus. Dat wil zeggen dat, tegen 2040, het pensioenbedrag net daalt met 5% als die persoon geen 35 jaar heeft gewerkt wanneer hij/zij met pensioen gaat. Verder staken de vakbonden tegen plannen voor de toekomst van minder populaire treinsporen en stations én tegen de regeringsplannen voor autonome treinen: treinen zonder machinist, waardoor jobs verloren zouden gaan.

De NMBS, Infrabel en HR Rail lieten weten via een persbericht dat zij de actie van de vakbonden ‘voorbarig’ en ‘disproportioneel’ vinden. De organisaties zitten vooral in met de vele dagelijkse treinreizigers, die hinder ondervinden van de stakingen.

Flora Granecz, studente journalistiek aan Thomas More Hogeschool Mechelen, is pendelstudent. Net als veel anderen neemt ook zij elke dag de trein naar Mechelen. Flora krijgt dus ook van dichtbij te maken met de stakingen, al had ze ze veel erger verwacht. “Ik vind het spijtig dat het staking is, maar ik dacht dat de treinen absoluut niet zouden rijden, dat ik gewoon niet op school zou geraken. Uiteindelijk rijdt er waar ik woon elk uur nog wel één trein, alleen op de spitsuren niet. Dus het is gewoon even extra inspannen, maar ik geraak wel op school.”

Deze 9-daagse staking was niet de enige en ook niet de laatste. In maart 2025 is er een nieuwe week van staking. Sommige media, waaronder VRT, hebben 2025 nu al gedoopt tot het recordjaar van spoorstakingen.