Tussen 28 en 31 mei vindt in Kortrijk de 41^ste editie van de Nationale Spelen van de Special Olympics plaats. Dirk Lambrechts (61) is een van de deelnemers: een doorgewinterde atleet en bewoner van Huis in de Stad vzw, de voorziening voor volwassenen met een verstandelijke beperking. Met trainingsmakkers Marc en Raphaël bereidt Dirk zich opnieuw voor op het sporthoogtepunt van het jaar: ‘Er moeten nog veel medailles bijkomen.’

Op een doorweekte lentedag ontmoet ik Dirk en zijn trainingsmakkers in de sporthal van Glabbeek. Het slechte weer verplicht hen om vandaag het Houtemveld in Tienen links te laten liggen en onderdak te zoeken in de sporthal. Dirk en zijn kameraden worden getraind door An Craninckx, die hen klaarstoomt voor een nieuwe editie van de Specials. Op de Special Olympics in Kortrijk neemt Dirk, samen met Raphaël en Marc, dit jaar deel aan het softbalwerpen. Hierbij is het aan de atleten om een softbal (200 gram zware bal) zo ver mogelijk weg te werpen. Daarnaast zal hij ook strijden voor het eremetaal op de 1500 meter lopen.

Sporter in hart en nieren

‘Lopen!’, roept Dirk enthousiast, nog voor ik mijn eerste vraag kan afmaken. Lopen is wat Dirk het liefste doet. ‘Ik loop alle dagen’, vertelt hij. Begeleidster An knikt en vult aan: ‘Na de dagbesteding, als Dirk thuis komt, bindt hij zijn loopschoenen aan en trekt hij er nog op uit’, vertelt ze. ‘Het is mijn grootste passie’, vult Dirk aan. Daarnaast gaat Dirk op vrijdag vaak ook nog zwemmen en oefent hij elke donderdag natuurlijk ook nog op het softbalwerpen.

De afgelopen Special Olympics waren een succes voor Dirk. Trots op de medailles die al aan zijn muur hangen, gaat hij ook dit jaar weer voluit voor eremetaal. ‘Ik heb al heel veel medailles behaald op de Specials, maar er moeten er nog veel bijkomen’, vertelt hij. Trainingsmakker Marc heeft er een goed gevoel bij: ‘We zijn allemaal goed op weg met de medailles, en ik denk dat er nog bijkomen. Ook dit jaar kunnen we weer kampioen worden!’

‘Dirk kijkt er altijd naar uit om op donderdag te kunnen trainen. Daarnaast wil hij al maanden op voorhand de planning van het weekend weten. Hij is benieuwd wanneer hij exact zijn 1500 meter mag lopen; hij kan er niet op wachten’, zegt trainster An. De Special Olympics hebben een speciaal plekje in Dirks hart: ‘Stel dat de Specials plots niet meer zouden doorgaan zou het heel moeilijk zijn om er plots niet meer naartoe te kunnen gaan. Het is het evenement van het jaar’, besluit Dirk.

Een verlies in het team

Toch kleeft er dit jaar een dubbel gevoel aan de voorbereiding op de Specials bij Huis in de Stad. ‘Er is iemand afgevallen’, zegt Dirk. Tot enkele jaren terug zakten vijf mensen van Huis in de Stad af naar de Specials. Dit jaar heeft de organisatie beslist dat van Huis in de Stad nog maar drie sporters mogen deelnemen aan de Special Olympics. ‘We hebben geen verdere uitleg gekregen over deze beslissing’, vertelt An. Stijn, trouwe sporter van Huis in de Stad, kan dus dit jaar niet mee naar Kortrijk.

Stijn is een goede vriend en een nog betere trainingsmaat van Dirk, Marc en Raphaël. De beslissing valt hen zwaar. Marc, Dirks ploegmaat, is verontwaardigd door de beslissing: ‘Ik vind dat enorm jammer en erg voor Stijn. Het is stom, maar ja, als de organisatie dat beslist kan niemand er iets aan veranderen’, zegt hij. Ook Dirk is zichtbaar aangedaan door de beslissing om Stijn thuis te moeten laten: ‘Stijn was de grappigste en hij is weg, dat is jammer’.

De nodige voorbereidingen voor de verplaatsing naar Kortrijk zijn al getroffen. ‘Dit jaar zullen we speciaal overnachten in Kortrijk’, vertelt An. ‘Na een wedstrijd kijkt Dirk graag naar TV als ontspanning, hij is nu al benieuwd naar zijn kamer, het ontbijt en ontspanningsgelegenheden’, vertelt ze.

Trainingsrituelen en tactiek

‘Net als bij wedstrijden beginnen we met een opwarming’, vertelt Dirk. Hij tilt zijn gestrekte been op en toont me zijn favoriete stretchoefening. Trainingsmakker Marc vult Dirks woorden verder aan: ‘Voor het sporten beginnen we altijd met stretchoefeningen, daarna beginnen we pas met trainen op het softbalwerpen.’ Na het softbalwerpen, is het aan Dirk om rondjes te lopen in de zaal, ter voorbereiding op de 1500 meter.

Dirk is een echt competitiebeest. Deelnemen blijft belangrijker dan winnen, al scheelt het toch niet veel. ‘Ik win heel graag’, vertelt Dirk. ‘Voor Dirk is het soms moeilijk als hij niet wint. Hij heeft dan een beetje tijd nodig, omdat hij teleurgesteld en een beetje verdrietig is’, vertelt trainster An. ‘Dan moet je me even alleen laten zijn’, voegt Dirk hieraan toe. An vertelt dat Dirk het softbalwerpen eerst niet echt zag zitten, tot we hem uitlegden dat hij door zijn lengte gemakkelijk de bal verder gooit dan de tegenstand, en dus goed kan presteren. ‘Bij een sport is het voor mij belangrijk dat ik het goed kan. Als ik geen atletiek zou doen, zou ik zeker gaan basketballen met mijn lengte’, vertelt Dirk grappend.

‘Het is leuk dat er altijd zoveel publiek is bij de Specials, al heb ik het liever stil als ik moet lopen. Ik kan me beter concentreren op het lopen zonder al dat gejuich’, verklaart hij. ‘Voor het lopen ben ik ook altijd wat zenuwachtig. Ik moet dan vaak nog eens naar de wc. Eens ik begin met lopen, zijn die ergste zenuwen wel weg.’

Dirk verklapt me ook al zijn tactiek voor de komende wedstrijden: ‘Ik moet proberen zo lang mogelijk vanachter te lopen om zo de andere lopers voor me moe te maken en wat krachten te sparen. Aan het einde moet ik er dan met die extra opgespaarde kracht alleen nog maar voorbij zien te komen.’ Dirk durft zeker zijn ambities voor de Special Olympics in Kortrijk uit te spreken: ‘Mijn doel is zilver of goud te winnen. Als dat niet lukt, wil ik gewoon zo goed mogelijk vooraan eindigen.’