Alexander Craens (62) vond na zijn amputatie niet alleen een nieuwe passie, maar ook een gemeenschap binnen het amputatievoetbal. Als speler en manager bij het AmpFoot team van OH Leuven pleit hij voor meer ondersteuning. ‘Ik moest mijn prothese van 10.000 euro volledig zelf betalen. Dat is blijkbaar geen dagelijkse nood in Vlaanderen.’

In februari 2019 verloor Alexander zijn onderbeen door zachtweefselkanker in de wreef van zijn voet. ‘Na 24 uur overleg met mijn vrouw, besloten we het te laten amputeren’, zegt hij. Een week later begon hij zijn revalidatie in UZ Pellenberg. ‘Daar ontmoette ik twee jongere amputees, dat klikte goed. Eens mijn revalidatie gedaan was, een maand of drie nadien, belde één mij op en zei ‘je moet eens komen, jong’, naar die amputeevoetbal.’

Voor Alexander was het nooit de bedoeling om voetballer te worden. Voordat hij zijn onderbeen verloor, had hij niet gedacht dat sport ooit zo’n grote rol zou spelen in zijn dagelijks leven als nu. ‘Het is het derde jaar dat ik actief ben in het amputatievoetbal’, zegt Alexander wanneer hij toekomt voor de training. ‘Toen ik een jaar of vijftien was, deed ik het op de sportschool, en toen dacht ik: dat lijkt me wel wat. Maar er is nadien nooit iets van gekomen, tot de amputatie.’

Voetballen op krukken

Amputatievoetbal lijkt misschien een niche, maar de sport is de afgelopen jaren gegroeid. In april 2025 werd door de groeiende vraag in Leuven een nieuw team opgericht. Alexander, die al ervaring had als speler bij de nationale ploeg, werd er teammanager. ‘Grotendeels zijn het dezelfde regels als bij gewone voetbal, met een paar aanpassingen. Het veld is kleiner, de goals zijn van jeugdformaat en teams bestaan uit zeven spelers. Maar het grootste verschil zijn de krukken, die dienen als verlengstuk van de armen en mogen de bal niet raken, want dan is het hands.’

‘Dat lopen op krukken is het lastigste’, zegt Alexander. ‘Je bent het niet gewend. Ik heb tijdens mijn revalidatie wel krukken gebruikt, daarna nooit meer. Het voelt echt als opnieuw leren lopen en dan ook leren balanceren als je schiet. De bal ontwijken met te kruk is ook echt moeilijk.’

Het niveau ligt hoog, ondanks de fysieke uitdagingen. ‘We trainen nu al een tijdje, en er zijn verbeteringen. Toen ik begon, waren we met weinig, maar ondertussen hebben we een stevige groep. We gaan dit jaar met de nationale ploeg naar Azerbeidzjan voor de Nations League, en ik heb mijzelf kandidaat gesteld. Maar het is aan de coach om te beslissen wie meegaat.’

Voor Alexander speelt zijn positie als verdediger een belangrijke factor. ‘De concurrentie wordt tegenwoordig groter, maar verdedigers zijn er altijd minder, dus ik heb daar een voordeel. Zeker als je kijkt naar het gewone voetbal, waar ze altijd zeggen: ‘Verdedigers doen het belangrijkste werk, maar het wordt nooit echt gewaardeerd.’ Het is niet de populairste positie.’

Positief blijven

Ondanks de uitdagingen die Alexander tegenkomt, komt hij zeer strijdvaardig over. ‘Ik heb na mijn amputatie meteen de knop omgedraaid’, zegt hij alsof het vanzelfsprekend is. ‘Natuurlijk zijn er moeilijkheden, maar ik ben geen ander persoon geworden, ik ben gewoon door gegaan met wat ik nog kon. Ik heb geluk gehad dat het ‘maar’ mijn onderbeen was, want als ik mijn knieën niet meer had was het andere koek geweest omdat ik dan mijn been niet zou kunnen plooien.’

‘Die amputatie mag je niet tegenhouden om te gaan sporten of fysiek actief bezig te blijven’, pleit hij. ‘Sport mag geen drempel zijn. Er zijn al genoeg drempels in ons leven. Als je motivatie hebt, moet je gewoon beginnen. Alles wat je nodig hebt, is de wil.’

Steun vind Alexander bij zijn vrouw Leslie, met wie hij bijna dertig jaar samen is. ‘Ik heb ze leren kennen via de gehandicaptensport. Mijn jongste broer speelt boccia, een paralympische sport die lijkt op petanque, en ik was competitiemanager op het eerste EK ervan in Zandhoven, waar zij als Canadese scheidsrechter was. Een jaar later zagen we elkaar terug op het WK in Sheffield en begonnen we een langeafstandsrelatie — toen nog zonder gsm. (lacht)’

Te weinig steun

Maar financiële steun is er volgens Alexander onvoldoende voor G-sporters. ‘De ondersteuning is erg beperkt, ook die van Sport Vlaanderen is afwezig. Alleen als je een cursus coaching volgt, krijg je daar geld voor terug. Als speler krijg je niks. En dat is jammer.’

In zijn vrije tijd gaat Alexander soms lopen met zijn vrouw. De prothese die hij daarvoor gebruikt, moet hij volledig zelf financieren. ‘Hier in België moet je dat zelf betalen. Dat wordt niet aanzien als je dagelijkse nood. Die van mij, dat is een onderbeen, komt neer op 10.000 euro. Die zijn dan nog de goedkoopste.’

‘We moeten blijven pleiten voor meer steun’, zegt hij. ‘Ik heb zelf wat contacten bij Sport Vlaanderen, maar al het geld gaat naar Gent. Ik heb hier in het Leuvense wheelchair racing proberen op te starten, maar dat is ook in het water gevallen bij gebrek aan middelen.’

Ondanks de beperkingen is Alexander vastberaden door te doen. ‘Over drie jaar ga ik met pensioen. Mensen zijn altijd verbaasd als ik zeg dat ik 62 ben, ze denken dat ik 45 ben. (lacht) Maar als ik stop met werken, ga ik gewoon blijven voetballen. De sport is voor mij als een tweede adem. Mijn vrouw moet langer werken, dus ik zorg voor alles thuis. Als teammanager van het team wil ik samen met de community officers van OH Leuven dit project verder uitbouwen.’

Tekst en foto’s: Elias Rom