Voor de spelers van KRC Genk U19 betekent deelname aan de UEFA Youth League een blik op de toekomst: het podium waarop jonge talenten zich meten met de beste jeugdploegen van Europa. Het avontuur van KRC begon tegen Víkingur Gøta, een onbekende ploeg uit Faeröer. En ik mocht mee om deze reis vast te leggen.

Het avontuur begon op de jeugdacademie van KRC Genk. De spelers werden om 9u verwacht voor een ontbijt op de club. Aan een lange tafel zaten ze samen: sommigen lachten ontspannen, anderen waren al met hun hoofd bij de wedstrijd.

Even later volgde de tactische meeting. Op het scherm verschenen pijlen, namen en beelden van de tegenstanders. Er werden verschillende tactieken getoond van Víkingur Gøta en ze waarschuwden de jongens voor de tegenstander. Coach Eric Reenaers benadrukte het belang van de match: “Respect voor de tegenstander, maar wij komen om te winnen”, klonk hij vastberaden.

Ook kapitein Wout Kapers kijkt enorm uit naar de wedstrijd. “Ik verwacht een sterke tegenstander, die van minuut 1 tot minuut 95 blijft knokken voor elke bal. Vorig jaar hadden we het de eerste wedstrijd enorm moeilijk, dat willen we vermijden.” Voor Kapers en nog wat andere spelers is het niet de eerste keer dat ze Youth League spelen. “Ik heb vorig jaar tegen Puskás (Hongarije) mijn debuut gemaakt in de laatste match. De wedstrijd tegen Vikingur wordt dus niet mijn eerste Youth league-wedstrijd.”

Na de bespreking trokken we richting het oefenveld voor de laatste training op Belgische bodem. De zon brak door, en je voelde dat iedereen er klaar voor was. De sfeer zat goed: een ontspannen training met korte spelvormen om de snelle passing nog eens te oefenen. Daar staat Genk om bekend, jonge spelers die snel en verzorgd voetbal brengen. De training duurde een klein uurtje en was vooral bedoeld om de puntjes op de i te zetten. Geen zware oefeningen, enkel wat hoekschoppen en automatismen.

Na de training was het tijd om te lunchen op de academie. Er stond een voedzame pasta klaar, zodat de spieren konden herstellen van de training. Zodra iedereen klaar was, werden de spelers uitgezwaaid: tijd om te vertrekken richting Zaventem.

De reis naar het noorden

In Zaventem volgden de gebruikelijke controles: metaaldetector, bagage inchecken, paspoortcontrole. Daarna was er even tijd om iets te eten voor we op het eerste vliegtuig stapten en richting Kopenhagen vlogen. De vlucht verliep rustig. De meeste spelers dutten weg, al was de landing wat bruusk.

Veel tijd om de luchthaven van Kopenhagen te verkennen was er niet. We moesten meteen door naar de aansluitende vlucht richting de Faeröer. Die vlucht was iets langer, maar ook rustig. Wanneer we uit de luchthaven kwamen, was het helaas al donker. We moesten dus nog een nachtje wachten om de mooie natuur te kunnen zien.

Tijdens de busrit naar het hotel keken we vooral uit op de binnenkant van tunnels, maar uiteindelijk verschenen in de verte de lichten van het stadion. De spelers schoten wakker en waren allemaal benieuwd hoe het stadion eruitzag. De buschauffeur gaf wat uitleg en coach Eric Reenaers kwam nog met een leuk weetje: “Ik heb wat opgezocht over Faeröer en blijkbaar wonen er hier meer schapen dan mensen.” De hele bus moest lachen.

Aangekomen in het hotel volgde een snelle maaltijd, waarna de spelers allemaal naar hun kamer gingen om te rusten, want de dag erna was het een belangrijke dag. Zelf sloot ik de dag af met de staff om de planning te overlopen. Een lange, vermoeiende reisdag, maar tegelijk een belevenis op zich.

De dag van de wedstrijd

De volgende dag was het D-day. Na een stevig ontbijt vertrokken we richting het Tórsvøllur-stadion, waar de laatste training plaatsvond. Dat is ook de thuishaven van de nationale ploeg van Faeröer. Er kunnen zo’n 5.000 toeschouwers in, en het kunstgrasveld lag er piekfijn bij. Als fotograaf was ik onder de indruk van hoe verzorgd alles eruitzag, zeker voor zo’n klein land.

Tijdens de training draaide alles om sfeer en gewenning aan het veld. De spelers maakten plezier, er werd veel gelachen en rondo’s gespeeld. De voorspelde 300 toeschouwers zouden uiteindelijk amper 100 blijken te zijn. De spelers waren relaxed en hadden veel zin om er een paar uur later een lap op te geven.

Bij terugkomst in het hotel was het al in de late namiddag en was het dus tijd om iets te eten. Vanuit de eetruimte van het hotel hadden we een prachtig uitzicht over het eiland, al werd dat wat belemmerd door de mist, omdat het hotel hoger lag dan het stadscentrum. Na de maaltijd hadden de spelers een paar uurtjes rust om optimaal klaar te zijn voor de wedstrijd.

Voor de wedstrijd volgde een laatste tactische bespreking. In deze bespreking werd er niets meer gezegd over de tegenstander, maar alleen over de kwaliteiten en het plan van KRC Genk. De coaches toonden beelden van vorige Youth League-campagnes, waarin grootmachten als Juventus tegenover Genk stonden. Ze benadrukten nog is dat deze competitie ‘het uithangbord’ is om te tonen hoe sterk de jeugd van Genk is en dat als ze deze ronde overwinnen, er nog heel mooie tegenstanders wachten, de droom van elke voetballer.

Na deze bespreking voelde je de focus en de spanning bij de spelers. Ze werden allemaal heel stil en keken aandachtig naar het scherm. Ook één van de coaches hoorde ik fluisteren dat de spelers echt gefocust waren.

Eens aangekomen in het stadion begon het echte werk. De spelers begonnen aan de opwarming. Ik zette mijn camera klaar en stuurde al snel de eerste beelden door naar het mediateam. Constant foto’s maken van de spelers en direct uploaden naar het mediateam voor de socials, is zowat het verhaal van de avond. De spelers gaan naar binnen voor een laatste bespreking en dan komen ze buiten om aan de wedstrijd te beginnen. Voor de aftrap nam ik de ploegfoto — een moment dat altijd nét dat beetje extra druk geeft.

Om 20u Belgische tijd floot de scheidsrechter voor het eerst. Wat daarna volgde, had niemand verwacht. Binnen vijf minuten lag de bal al in het net: Kiyan Achahbar opende de score. Twee minuten later verdubbelde Lino Decresson, en nog geen kwartier later stond het 0-3 na een doelpunt van Aaron Murenzi. Het ging razendsnel, ook voor mij. Na elk doelpunt moest ik de viering fotograferen en meteen doorsturen. Het was de ultieme test. En bij 0-3 bleef het niet.

Genk bleef druk zetten. De ene aanval volgde de andere. De tegenstander wist niet wat hen overkwam. Murenzi en Decresson scoorden opnieuw, waardoor de ruststand 0-5 was. Ik kon het niet geloven. Ik wist dat de tegenstander niet zo sterk zou zijn, maar onderschatten doe je beter niet. Dat het zo makkelijk zou gaan, had niemand verwacht.

De tweede helft kwam iets moeilijker op gang. Genk had veel balbezit en controle, maar ze kwamen er niet zo makkelijk meer door zoals tijdens de eerste helft. Het verdedigende blok van Víkingur Gøta stond beter, maar tot echte kansen kwamen ze niet.

Achahbar maakte in minuut 66 zijn tweede van de avond en hij zette de 0-6 op het bord. Toch dikten Achahbar, Driessen en Fady Ouazzani Chahdi de score verder aan tot 0-8. Een uitslag die we nooit hadden verwacht. Het werd een historische avond, want nog nooit won KRC Genk zo hoog in de Youth League. Een avond om niet te vergeten. We maakten nog een groepsfoto voor het scorebord en er waren alleen maar blije gezichten te zien.

Pizza, chips en verbondenheid

Na de match volgde een leuke traditie: beide teams, inclusief scheidsrechters, aten samen in de kantine van Víkingur Gøta. Op het menu? Pizza. Maar tot mijn verbazing serveerden ze er chips bij, iets typisch Faeröers, blijkbaar. Bij de terugwedstrijd zal er trouwens ook eten voorzien worden door Genk, een leuke wederzijdse traditie.

Na het eten werden er nog wat cadeaus uitgedeeld door de beide clubs en werd er nog een leuke groepsfoto gemaakt om te laten zien dat er verbondenheid in voetbal zit. Een mooie herinnering voor beide clubs, zelfs na de 0-8.

Toen we terugreden naar het hotel, was er een goede sfeer. De spelers zetten muziek op en begonnen z’n allen liedjes te zingen die ze ook zingen tijdens de wedstrijden van de eerste ploeg van KRC Genk. “Geboren en getogen, ja, ik ben een Genkie!”, klonk luid in de bus.

Wanneer we aankwamen in het hotel, dronken we nog gezellig iets met de staff en werd er nog wat gekaart, maar ik besloot om het bij één drankje te houden en te beginnen aan het bewerken van de foto’s. Uiteindelijk ben ik gaan slapen om twee uur ‘s nachts. Veel mensen zouden mij voor gek verklaren, maar voor mij is het bewerken van de foto’s een moment van trots, maar ook een moment om de wedstrijd opnieuw te beleven.

Tijdens de wedstrijd ben je zo gefocust op de foto’s dat je soms amper naar de wedstrijd zelf kan kijken. Daarom is het leuk dat je de wedstrijd kan herbeleven tijdens het bewerken van de foto’s. Uiteindelijk kroop ik tevreden in mijn bed en was ik klaar om terug af te zakken naar België.

De volgende ochtend stelde de buschauffeur voor om een iets langere route te nemen, langs mooiere delen van het eiland. Dat aanbod sloegen we natuurlijk niet af. We reden langs groene bergen, rivieren en — jawel — schapen, heel veel schapen, die overal in de bergen rondlopen. Het was leuk om tijdens de drukke trip toch eens een deeltje van Faeröer te kunnen zien dat niet voetbalgerelateerd was.

De heenweg naar Faeröer verliep soepel, maar de terugweg allesbehalve. Door de enorme rukwinden bleven we bijna een uur langer in de lucht dan gepland om te landen in Kopenhagen en daardoor misten we bijna onze aansluiting. Uiteindelijk haalden we het nipt, al bleken onze koffers achtergebleven in Denemarken. Een domper, maar één die snel vergeten was toen ze de volgende dag netjes in Genk aankwamen.

Het was een fantastische ervaring om mee te mogen gaan als fotograaf tijdens een Youth League-wedstrijd in het buitenland. Het is een ervaring die ik waarschijnlijk nog heel mijn leven ga onthouden en waar ik met plezier over vertel aan vrienden en familie. 4 november wordt de terugwedstrijd gespeeld. Laten we hopen dat deze ook gewonnen wordt en dan wordt het uitkijken naar de volgende ronde, waar ze het zullen opnemen tegen ofwel Trabzonspor uit Turkije ofwel HJK Helsinki uit Finland.

En als de spelers nog verder mogen dromen, willen ze zich meten met de top. “Ik denk dat het voor ons allemaal een mooie ervaring zou zijn om tegen een topclub uit de top 5-competities te spelen. Zo kunnen wij onszelf meten met de top. Een voorkeur heb ik niet echt, zolang het maar een top 5-club is”, aldus Wout Kapers.

Tekst: Joram Van Ossel
Foto’s: © Joram Van Ossel