Met een gouden en een bronzen medaille in het tijdrijden is het WK in Rwanda voor België alvast goed begonnen. Naast de Belgen zijn ook de duizenden Rwandese wielerfans aan het feest. Ze vieren het WK maar ook hun land, dat zich eindelijk internationaal kan tonen met het allereerste WK op Afrikaanse bodem.

We mogen zeker geen oogje dichtknijpen voor wat leider Paul Kagame allemaal uitsteekt. De steun aan de M23-rebellen in Oost-Congo, verdwijningen van politieke tegenstanders en corruptie zijn harde feiten. Het land is géén democratie en wordt met harde hand bestuurd. Dit omstreden WK zet die realiteit nog eens extra in de verf en biedt de wereld de kans om er over te debatteren. Toch past dit WK perfect in Kagame’s strategie om Rwanda op te waarderen, net zoals hij Europese topvoetbalclubs sponsort met ‘Visit Rwanda’ op de shirts.

Dit is geen lofzang op Paul Kagame, maar hij verdient een zekere erkenning voor wat hij de afgelopen decennia bereikt heeft. Na de Rwandese genocide speelde hij een belangrijke rol in het herstellen van de eenheid in het land. Hij stimuleerde de economische groei, vrouwenrechten én de ontwikkeling van een prachtige, moderne hoofdstad Kigali, waar het WK nu kan plaatsvinden. De realiteit: vooruitgang ondanks onderdrukking.

Rwanda, het land van duizend heuvels, is een ideale natie voor een WK: hier bruist het van wielertalent, zelfs als de kansen op een internationale doorbraak gering zijn. Het wegennet, de hotels en voorzieningen zijn uitstekend. Rwanda investeerde fors in sportontwikkeling en infrastructuur, zoals de impressionante BK Arena. Op deze plek, met 10.000 zitjes, zullen de tijdritten dit WK van start gaan. Rwanda wil duidelijk indruk maken – en dat is hiermee al gelukt.

En dan zijn er nog de duizenden knotsgekke wielerfans die langs de weg staan met trommels, vlaggen en heel veel lawaai. Dat zorgt voor onvergetelijke beelden. Zo verschenen er video’s van Remco Evenepoel die op zijn tijdritfiets een man met een oude fiets volgeladen met trossen bananen passeert. Of Tadej Pogacar, de beste renner ter wereld, die voorbijgestoken wordt door locals op oude rammelkarren. Het zijn scènes die het WK uniek maken en die tonen hoe hard het wielrennen er leeft.

Voor het ondergewaardeerde Afrikaanse wielrennen is dit WK natuurlijk een enorme kans. Het allereerste WK op Afrikaanse bodem komt niets te vroeg. Slechts enkele Afrikaanse wielertalenten worden ontdekt, met Eritreeër Biniam Girmay als succesvol voorbeeld. Door het WK in eigen land krijgen ook Rwandese renners de kans om zich in de kijker te rijden. Zoals de Rwandees Shemu Nsengiyumva, die niet onopgemerkt (slechts) 24 plaatsen lager eindigde dan winnaar Evenepoel. Dit voor andere grote kleppers en professionele tijdrijders. De Westerse wielerploegen moeten inzien dat het talent niet ophoudt bij de Middellandse Zee.

Moeten we een autoritaire leider als Kagame een WK laten beïnvloeden? Of zien we dit WK als een kans die mensen samenbrengt, op een mooie locatie en op een continent dat al jaren vecht voor erkenning? Doe mij maar dat laatste: dit historische sportfeest behoort niet toe aan een dictator zoals Kagame, maar aan de Rwandezen zelf.

Tekst: Siebe Nijs

Foto: © Elias Rom|Rom Images