Van drie tot vijf oktober vond in Leuven het jaarlijkse breakdance-evenement Unbreakable plaats. Op het Ladeuzeplein namen honderden b-boys en b-girls (breakdancers) het tegen elkaar op tijdens dit officieuze wereldkampioenschap. Ook deze editie was weer een succes: “Al van kindsbeen af dromen we ervan hier op dit podium te staan”, vertelt de Nederlandse b-girl Diana Coellen (17), lid van de NoWasteCrew.

Gedurende drie dagen was Leuven het epicentrum voor de internationale breakdancescène. Het Unbreakable-evenement bestaat dit jaar twintig jaar en dat moet uiteraard gevierd worden. Het evenement, oorspronkelijk georganiseerd door de KU Leuven, verhuisde van het Leuvense Depot naar de Sportoase. Daarna trok het naar verschillende locaties in Antwerpen, waarna het in 2022 op het Ladeuzeplein in Leuven landde.

Dit jaar was het opnieuw de stad Leuven die de twintigste verjaardag mocht hosten. Op verschillende locaties in de stad gonst het van energie en hiphopbeats. In Het Depot worden alle kwalificatiewedstrijden gehouden. De main area is de outdoor breakdancetempel in de schaduw van de universiteitsbibliotheek op het Ladeuzeplein. In dit overdekte stadion bevinden zich een dj-booth, de dansvloer en een tribune voor meer dan 2000 toeschouwers.

“Het was echt ongekend. Iedereen leefde enorm mee en het publiek genoot er duidelijk van. Die energie komt dan op jou als breakdancer over, en dat is echt super vet”, zegt B-girl Diana met een glimlach die verraadt dat ze nog steeds nageniet.

Internationaal

In het stadscentrum merk je van het breakdancefeest niet veel. Er is nergens reclame te vinden voor het evenement, geen banners, geen flyers, niets. Wie het evenement niet kent of niet op de hoogte is van de Leuvense planning, mist het waarschijnlijk. Tenzij je je met open oren in de omgeving van het Ladeuzeplein bevindt en de bass hoort die de klinkers van het plein doet trillen.

Ik betreed het breakdance-heiligdom. Enkele dansers zijn nog aan het opwarmen op de houten dansvloer, hun sneakers glijden over de vloer. Ik zoek me een plaatsje in het – al talrijk aanwezige – publiek, met hun ogen gericht op de vloer in het midden en de telefoons in de aanslag.

Iedereen wordt welkom geheten op deze 20^ste verjaardag van het evenement. Er wordt een kleine documentaire over Unbreakable getoond, de beste beelden van de afgelopen 20 jaar. “Unbreakable is the home of hip-hop in Belgium”, klinkt het. De documentaire eindigt met de woorden “I am fucking unbreakable.”

Het is tijd om het feest te laten losbarsten op de hiphopbeats die door het stadion blijven galmen. “Leuven, are you ready?”, roept de MC (Master of Ceremony, red.). Hij vermeldt eerst nog wie de dj’s zijn die de beats de avond in zullen sturen, en vertelt dat er dit jaar meer dan 500 top-breakers uit meer dan 45 landen zullen deelnemen aan dit officieuze WK. Er wordt hevig geapplaudisseerd.

Sinds 2024 is breakdancen een olympische sport. Dat betekent dat de sport de laatste jaren enorm aan het groeien is. “Ik merk dat breaking vandaag al best populair is, ook onder de dames. Ik hoop dat het zich nog kan blijven verder ontwikkelen en dat er nog meer mensen het mogen gaan beleven”, zegt Diana. “Het evenement in Leuven is uniek omdat het zo internationaal is en al zo lang bestaat”, vertelt Diana. “Toen we kleiner waren, keken we ook elk jaar naar dit evenement via de livestreams. Het is gewoon zo cool dat er zoveel breakdancesterren meedoen of in de jury zitten.”

Stalen hoofden en zotte tricks

Zaterdagavond wordt afgetrapt met de ‘1 on 1 kidz final’. Eerst wordt de jury voorgesteld en daarna de twee finalisten. De twee jonge Leuvenaars B-Boy Jurre en Yannick nemen het voor eigen publiek tegen elkaar op. Het volume gaat de hoogte in; de twee beginnen aan hun wedstrijd. De moves volgen elkaar razendsnel op: windmills, freezes, headspins. Nadoen op eigen risico. Na de bewegingen die het publiek helemaal gek hebben gemaakt, is het Jurre die aan het langste eind trekt en de eerste prijs van de avond mee naar huis mag nemen.

De rest van de avond staat in het teken van de ‘1 on 1 b-boys and b-girls’ die het in hun één-tegen-één-battles tegen elkaar opnemen en proberen op het einde van de avond met de winst naar huis te gaan. De vloer is hun canvas, hun lichaam hun penseel. Ze zijn vastbesloten het publiek te betoveren.

In losse en oversized kleren, vaak nog met een coole muts op, gaan ze tekeer op de dansvloer. Armen en benen die van hier naar daar vliegen, in posities komen waarvan je niet weet dat ze bestaan en lichamen die ronddraaien alsof het tollen zijn. Je wordt er bijna duizelig van door ernaar te kijken. Met draaiende handstanden, handen- en voetenwerk en salto’s wordt het publiek opgehypet. Hoofden van staal die de danser een steunpunt biedt op de harde grond wanneer hij of zij weer een zotte trick doet op het hoofd. Ze doen het allemaal zo gemakkelijk lijken, maar als u of ik het ze probeert na te doen, moeten we een ziekenhuisafspraak vastgelegd hebben.

“Het battelen tegen iemand is heel vermoeiend. Er komt soms ook wat improvisatie bij kijken, maar vaak kan je op voorhand bepaalde battles wel wat voorbereiden of een mooi geheel in elkaar steken. Natuurlijk is ook niet iedereen even goed, maar je kan wel veel leren van anderen”, vertelt Diana.

Wat me opvalt, is dat heel wat breakdancers heel erg bezig zijn met de zolen van hun schoenen. Wanneer de tegenstander zijn of haar moves bovenhaalt, grijpt de ander naar de schoenen en begint met de palm van de hand de zolen te kuisen. “Dit is puur praktisch”, vertelt Diana. “Als je zolen vuil zijn, glijd je weg. We maken ze dus schoon, zodat het rubber weer vers is en je niet uitglijdt.”

De Italiaanse Spidergirl wordt op het podium geroepen voor haar wedstrijd. Ze maakt zich klaar voor haar performance, kust het kruisje om haar nek en begint eraan. Hoewel haar prestatie fantastisch is, valt ze toch niet in de prijzen. Intimidatie is ook een deel van de show. De breakers eindigen hun performance vaak neus aan neus met de tegenstander en geven dan een nonchalant teken: ‘Doe jij maar eens beter’. Het is een fantastisch schouwspel.

“Dj Fleg killing it for you and your crew and your mams and your paps too”, klinkt het bij een MC. Dat klopt, de dj’s staan hoofdknikkend op de beats achter de dj-booth, het publiek volgt hun ritme. Ze draaien de avond aan elkaar. De MC’s daarentegen schreeuwen de longen uit hun lijf om het publiek te entertainen en de dansers aan te kondigen. Tien op tien voor hun energie.

Met winst voor de Chinese b-girl Royal en de Franse b-boy Kilian eindigt het spektakel voor vandaag. De dansvloer verandert in een plaats om na te kaarten, elkaar proficiat te wensen of gedag te zeggen. Zij die na deze avond nog kunnen dansen, verplaatsen zich naar de dansvloer van café Carlisse, waar het feestje tot in de vroege uurtjes zal blijven doorgaan.

De crews nemen over

Zondag, laatste dag van het feest, tijd voor de crew battles. Hierbij nemen twee groepen breakdancers het tegen elkaar op. De crews bestaan uit mannelijke en vrouwelijke breakdancers van verschillende landen en leeftijden. Het publiek is nog steeds even wakker; geschreeuw, gejuich en spanning vullen de beats aan in de tempel. Enkele crews van wereldniveau doen mee, zoals de Oekraïense crew Ruffneck Attack of het Franse team Legiteam Obstruction. Bij de kids doet het Nederlandse team en de (latere winnaar) NoWasteCrew mee.

“Onze halve finale zal me nog heel lang bijblijven”, vertelt B-girl Diana van de NoWasteCrew. “We moesten tegen de Russische crew, dit waren misschien wel de topfavorieten. Het was enorm spannend, maar na de tiebreak (wanneer er bij een gelijkspel nog een beslissende ronde volgt, red.) wisten we toch met 3-2 te winnen. We realiseerden ons dat we weleens het hele kidstoernooi konden winnen. Die halve finale was misschien wel onze échte finale.”

De geur van de frietkoten vult de tempel opnieuw, samen met de hiphopbeats van de dj’s van de avond. De MC’s staan te popelen om er opnieuw aan te beginnen en rappen spontaan mee met de muziek. De 2000 toeschouwers zetten zich recht op de banken en beginnen bijna mee te dansen. Ze houden zich in, want ze weten welk spektakel hen te wachten staat.

Nu is het aan de crews om de show te stelen. Elke breakdancer is cool gekleed: versleten broeken zo wijd dat er wel 4 benen in passen, hippe truien en sneakers. Bijhorende tasjes en vaak nog een muts of pet op.

Crew tegen crew beginnen ze met duizelingwekkende tricks, vaak alleen, soms met twee of meer. Soms zelfs met de hele crew. Zo slaagde een team erin een menselijke trap te bouwen waarvan één iemand dan met een salto afsprong. Onbeschrijfelijk! Wanneer de NoWasteCrew bezig is aan hun finale, komen de eerste wagens van organisator Golazo al toe om te beginnen aan de afbraak. Veel te vroeg, want het plein kookt nog.

Een sport met toekomst

Wanneer de kidzcrew-finale is afgerond, grijpt de MC de microfoon. Hij glimlacht breed en brult: “Put your hands together for the future!” Een duidelijke boodschap dat de toekomst van de internationale breakdancescene er rooskleurig uitziet.

Het is Christophe Stockman, de schepen van sport, die op het podium mag bekendmaken dat de Nederlandse crew gewonnen heeft. Er volgt een uitbundig feest- en fotomoment. “We hadden nog nooit eerder als crew opgetreden”, vertelt Diana. “We hebben enkele weken echt hard getraind en wilden ook echt winnen. De energie van het publiek bevestigde dan nog eens dat we het konden. We zijn enorm blij dat we gewonnen hebben.”

De allerlaatste finale van het evenement is aangebroken: de finale van de Adult Crews. De Franse crew Legiteam Obstruction neemt het op tegen het Oekraïense team Ruffneck Attack. De spanning is voelbaar. Doorheen de performances gaat het publiek helemaal los. Er wordt geklapt, gejuicht, getrappeld. De tribune davert en zou zomaar uit elkaar kunnen vallen. De scores worden uitgedeeld: tiebreak! Dan maar nog een rondje, naar de harten van het publiek. Na een ongelofelijk spannende finale is het het Franse team dat nipt de winst mee naar Parijs neemt.

Met deze klapper wordt het evenement afgesloten. De MC’s grijpen nog even hun moment om iedereen te bedanken: de deelnemers, de jury’s, de dj’s, de sponsoren en zeker ook de organisatie. “They even fixed the weather”, zegt de MC. “Het was opnieuw fantastisch georganiseerd”, vertelt Diana. “Welgemeende complimenten hiervoor.” Er volgt een laatste, daverend applaus. “Wat een spektakel”, zegt een toeschouwer tegen me, “wat een ongelofelijke atleten.” Daar geef ik hem zeker weten gelijk in.

Tekst: Siebe Nijs