Vernieuwend, humoristisch en radicaal in hoe het alle clichés over moslimvrouwen doorbreekt. Het eerste seizoen van We Are Lady Parts trekt de kijker met haar scherpe humor en rauwe energie al vanaf de eerste minuut het scherm in.

Er zijn series die netjes binnen de lijntjes blijven en series die de hele kleurdoos in brand steken. We Are Lady Parts hoort zonder twijfel in die tweede categorie. De Britse regisseur en scenarist Nida Manzoor slaagt erin om in elke aflevering een bommetje te leggen onder verwachtingen. De combinatie van emotionele kwetsbaarheid en muzikale chaos voelt uniek aan, zonder dat het te geforceerd wordt. Elke aflevering klinkt als een nieuwe punkriff: onvoorspelbaar, een beetje messy en vooral vol energie. Manzoor stelt ongemakkelijke vragen over religie, feminisme, familie en vriendschap zonder in stereotypen over moslimvrouwen te vallen.

Het verhaal begint bij Amina Hussain, gespeeld door Anjana Vasan. Amina is een verlegen, hoofddoekdragende PhD-studente die op zoek is naar een vrome echtgenoot, liefst iemand die haar ouders goedkeuren. Die zoektocht is moeilijk. De een is te streng, de ander te wereldvreemd. Dan kruist Amina’s pad dat van haar oude crush Ashar. Pas later ontdekt ze dat hij de broer is van Saira. Saira wordt gespeeld door Sarah Kameela Impey en is de frontvrouw en zangeres van de punkband Lady Parts.

Saira raakt gefascineerd door Amina’s verborgen gitaarvaardigheden en biedt haar een plek aan als gitariste van de band. Een probleem: Amina lijdt aan plankenkoorts. Elke keer dat ze voor een publiek staat, krijgt ze last van haar darmen. In alle verlegenheid kan ze nauwelijks overeind blijven, wat natuurlijk voor gênante maar hilarische scènes zorgt.

Saira biedt Amina een aantrekkelijke kans. Als Amina auditie doet voor Lady Parts, zal Saira in ruil een date voor Amina regelen met Ashar. Maar die keuze duwt Amina in een wereld die mijlenver verwijderd is van de vrome partnerzoektocht waarmee ze in de eerste aflevering begon. Lady Parts is allesbehalve een braaf bandje voor recepties of bruiloften, maar eerder een schurende punkgroep met scherpe en hilarische nummers over taboes, van eerwraak tot islamofobie, zoals hun liedje “Voldemort Under My Headscarf”.

De kracht en humor van de serie zit in de band zelf. De leden vormen geen uniforme, homogene club, maar een unieke chaos van verschillen en botsingen. Saira, de felle frontvrouw en zangeres, gelooft compromisloos in de kracht van punk en duwt de groep steeds vooruit. Naast haar staat Bisma (Faith Omole), de basgitariste, moeder en cartoonist, die met haar rustige en bedachtzame houding vaak het morele kompas van de band vormt. Dan is er Ayesha (Juliette Motamed), de snauwerige Uber-chauffeur met dodelijke eyeliner en een onwrikbare houding achter het drumstel. Met haar sarcastische opmerkingen en droge humor verstoort ze voortdurend het evenwicht tussen de anderen. En tenslotte is er Momtaz (Lucie Shorthouse), de manager met nikab die geen instrument bespeelt, maar met haar zakelijke scherpte de logistiek regelt. Samen vormen ze een rommelige, botsende groep die elkaar soms niet kan uitstaan en tóch niet zonder elkaar kan en juist daarin schuilt de charme van We Are Lady Parts.

Wat We Are Lady Parts zo vernieuwend maakt, is dat het moslima-personages toont als gelaagde mensen in plaats van symbolen. Hun geloof, twijfels en humor bestaan naast elkaar. De serie wil niets ‘bewijzen’, maar laat simpelweg zien dat moslimvrouwen net zo divers, grappig, koppig en onhandig zijn als een ander. Manzoor, de regisseur van de serie, prikt intussen genadeloos door maatschappelijke hypocrisie heen. De hipster-platenbaas die denkt dat hij progressief is, maar de band vooral als exotisch spektakel ziet, de islamofobe kritiek, maar ook de interne vooroordelen in de gemeenschap zelf. Alles wordt met scherpe humor en warmte verbeeld.

Verder is de serie visueel ook aantrekkelijk met hun gebruik van felle kleuren en speelse cuts. Soms cartoonesk en dan weer intiem. De muziek is tegelijk rammelend en aanstekelijk. De nummers blijven in je hoofd hangen, juist omdat ze zo onbeschaamd direct zijn.

Misschien is het meest revolutionaire aan We Are Lady Parts wel dat het normaliseert wat te vaak als ‘anders’ wordt bestempeld. Het laat moslimavrouwen zien die niet één verhaal vertegenwoordigen, maar simpelweg zichzelf zijn: luidruchtig, bang, ambitieus, verliefd, boos, grappig en noem maar op. Hun vriendschappen en ruzies zijn herkenbaar voor elke vrouw.

Toch is de serie niet perfect. Af en toe voelt het tempo wat chaotisch aan. De combinatie van muziek, scherpe grappen en maatschappelijke kritiek probeert soms te veel tegelijk te doen. Sommige bijpersonages blijven ook wat oppervlakkig, waardoor hun achtergrond en motivatie minder uitgediept zijn. Het haalt de charme van de serie niet omlaag, maar het laat zien dat de balans nog net iets scherper had gekund.

★★★★

Wie dacht dat punk dood was, heeft niet geluisterd naar deze vijf jonge vrouwen. Ze laten zien dat je niet in het plaatje van een ander moet passen om te rebelleren. Soms volstaat een gitaar, een scherpe songtekst en een gebedskleedje.