Dit is mij de laatste dagen echt opgevallen: Donald Trump lijkt zijn greep op de Amerikaanse sportwereld serieus te willen versterken. De president van de Verenigde Staten wil zich niet meer beperken tot speeches bij openingsceremonies of symbolische lintjes doorknippen. Nee, Trump maakte een statement door zichzelf voorzitter van de taskforces te maken die de organisatie van zowel het WK voetbal 2026 als de Olympische Spelen van 2028 in Los Angeles moet coördineren.

Een president die normaal enkel een ceremoniële rol speelt, neemt plots zelf het stuur in handen van twee van de grootste sportevenementen ter wereld? Dat moest ik even dubbelchecken.

Sportieve staatsgreep

In zijn gekende stijl stond Trump ook dit keer te blinken voor de camera’s, met het presidentieel besluit over de taskforce in handen. ‘Taskforce’ klinkt op zich nogal vaag, maar heeft in dit geval wel enorm veel macht. Ze zijn verantwoordelijk voor onder andere de coördinatie van de visumwerking voor atleten, journalisten en supporters en over veiligheidsplannen. Daar heeft de president door zijn besluit nu dus rechtstreeks invloed op.

En alsof dat nog niet genoeg is, laat het besluit ruimte om zelfs het leger in te zetten bij veiligheidsoperaties in verband met de evenementen. Iets waar zowel de gouverneur van Californië, Gavin Newsom, als de burgemeester van Los Angeles, Karen Bass (beide Democraten), helemaal niet blij mee zijn. Tijdens eerdere tussenkomsten van het leger in de staat leverde dat felle protesten op.

Trump trekt het zich allemaal weinig aan. Het is dan ook niet de eerste keer dat hij zichzelf in de spotlights van de sportwereld zet. Denk maar aan het WK voor clubs vorig jaar, waar hij tijdens de trofeeceremonie gewoon tussen de vierende spelers bleef staan.

Voor zo’n stunt heb je natuurlijk connecties nodig. En laat Trump nu toevallig een goede relatie onderhouden (lees: hartsvrienden zijn met) FIFA-baas Gianni Infantino, die hem niet zelden publiekelijk prijst.

Republikeinse speelsteden

Sport en politiek zijn altijd al met elkaar verbonden, maar de vrees is er dat Trump dat naar een nog hoger niveau zal tillen. Zo dreigde hij zelfs openlijk om speelsteden waar de democraten het bestuur in handen hebben, zoals Boston, te vervangen door republikeinse alternatieven. Naar eigen zeggen “omdat hij zich zorgen maakt dat de veiligheid in die steden gevrijwaard kan worden”.

Sportswashing à la Trump

Wat Trump doet, lijkt opvallend veel op wat we al zagen in landen als Rwanda, Qatar, Saoedi-Arabië en het Rusland van Poetin: sportswashing. Het fenomeen omvat het gebruik van sport om de reputatie van een land of organisatie te verbeteren, vaak om af te leiden van controverses.

In dit geval lijkt Trump sport te gebruiken om zijn politieke imago op te poetsen, zowel binnenlands als internationaal. Niet door olie- of gasgeld, maar door macht en media-aandacht.

Door zich te positioneren als dé man achter het WK en de Spelen, kan hij straks schitteren op wereldwijde podia, ook letterlijk. Een perfecte kans om Amerika te verkopen als “sterk, veilig en weer groot” … en Trump als de halfgod die dat mogelijk maakte.

Impact

Sport hoort mensen te verbinden, niet te verdelen. Maar met Trump aan het stuur wordt het speelveld een politiek podium. Elke medaille wordt een kans om zijn eigen verhaal te verkopen. De vraag is niet langer of hij de sport zal gebruiken, maar hoe ver hij zal gaan. Eén ding lijkt zeker: als het van Trump afhangt, schittert in 2026 en 2028 niet de sport, maar hijzelf.

Tekst: Viggo Goris
Foto: The White House, Public domain