Als mediawatcher volg ik deze week het nieuws rond vrouwen(on)recht. Vier dossier bleven vandaag hangen. Vrouwen in Gaza, pensioenen voor vrouwen in België, de mogelijke vrijgave van de Epstein-files en een Franse ambtenaar die sollicitantes drogeerde. Vier verhalen die elk op hun eigen manier iets blootleggen over hoe vrouwen leven, overleven, werken en zich moeten verdedigen in deze wereld.

In Gaza wandelde VN-gezant Sofia Calltorp door ingestorte wijken en langs tenten die ooit huizen waren. Ze sprak met vrouwen die tot 35 keer moesten vluchten. Bijna 57.000 van hen staan vandaag alleen aan het hoofd van een gezin. Calltorp zag ook hoe een vrouw brood bakte naast het puin van haar huis, omdat honger geen pauze kent. In haar verslag klinkt het alsof overleven daar niet langer een keuze is, maar de enige richting die nog overblijft. Palestijnse vrouwen tonen een kracht die bewondering oproept en tegelijk diep zou moeten beschamen, want geen vrouw zou zoveel veerkracht nodig mogen hebben om simpelweg te blijven bestaan. Veerkracht klinkt bewonderenswaardig, maar het is pijnlijk dat vrouwen zo sterk moeten zijn om te kunnen blijven leven, terwijl zijzelf lijden en zorg nodig hebben. 

En dan België. Een land waar ongelijkheid subtieler is, maar daarom niet minder echt. Uit recent onderzoek van Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) blijkt dat vrouwen hier gemiddeld 29 procent minder pensioen ontvangen dan mannen. De gemiddelde kloof in de OESO-landen ligt op 21 procent. Dat verschil ontstaat niet plots, maar groeit langzaam mee met de jaren waarin vrouwen minder verdienen, vaker zorg opnemen en minder kunnen opbouwen. Het maakt ouder worden voor vrouwen kwetsbaarder dan het zou moeten zijn. 

v.l.n.r.: Ghislaine Maxwell, Jeffrey Epstein en toenmalig Amerikaanse president Bill Clinton (1993) via wikimedia 

Intussen in de Verenigde Staten probeert Justitie eindelijk de Epstein-files openbaar te maken. Deze documenten bevatten onder andere vlucht- en passagierslijsten, foto’s, politierapporten en verklaringen van slachtoffers in onderzoek naar het grootschalig kindermisbruik door Jeffrey Epstein en zijn netwerk. Jarenlang lagen die documenten achter gesloten deuren, ondanks veroordelingen en getuigenissen van de vele meisjes die op zijn privé-eiland als minderjarige werden misbruikt. Het bewijs lag al die tijd klaar, maar weggestopt en beschermd door de meest machtigsten. Gerechtigheid wordt niet altijd vertraagd door een gebrek aan feiten, maar ook door een gebrek aan bereidheid om te handelen. Pas nu een wet de overheid verplicht tot openbaarheid komt er schot in wat nooit verborgen had mogen zijn. 

Ten slotte Frankrijk, waar een voormalig topambtenaar jarenlang vrouwen zou hebben gedrogeerd tijdens sollicitatiegesprekken. Christian Nègre zou vochtafdrijvende middelen in koffie of thee hebben gemengd, waarna vrouwen tijdens een “wandeling” met de ambtenaar dringend moesten plassen. Geen één incident, maar meer dan 240 mogelijke slachtoffers. Op zijn USB-stick stond een Excelbestand met namen, data en doseringen, alsof vrouwen geen mensen maar experimenten waren. Het onderzoek loopt al sinds 2018 maar een procesdatum blijft uit. Zes jaar later is er nog geen uitspraak, alleen stilstand. Ook hier lag het bewijs niet ver weg, maar er wordt nog steeds te weinig mee gedaan. Vrouwen moeten dit gedrag melden, herhalen, volhouden en afwachten op gerechtigheid terwijl de littekens harden. Hoe rechtvaardig is het systeem dat bewijs bewaart maar vrouwen laat wachten? 

Dit artikel maakt deel uit van een vierdelige reeks over onrecht tegen vrouwen. Van 24 tot en met 27 november volgde ik als ‘mediawatcher’ de actualiteit rond dit thema en bracht ik er verslag over uit.

Tekst: Noura Kaddaoui 

Beeld: Foto via wikimedia