In 2018 nam Robin Crauwels deel aan het programma The Voice van Vlaanderen, daarna veranderde zijn leven compleet. Van saxofoon leren spelen op de muziekschool naar zelf instrumenten leren tot twee uur ’s nachts in zijn eigen studio. “Mensen die een instrument kunnen spelen, dat zijn nu eenmaal doorzetters.”

De kabels liggen gekronkeld op de grond, instrumenten vullen de ruimte tot in de hoeken en de concertlampen hangen aan de muur. Alles heeft hier duidelijk zijn eigen plek. We zitten in Robin zijn zelfgemaakte studio. Hier, zal Robin, na het interview, opnieuw zijn stem gebruiken en instrumenten bespelen.

LAURA
Je lijkt iemand met veel doorzettingsvermogen. Waar komt dat vandaan?

ROBIN
Muziek. Door mezelf veel instrumenten te leren spelen en te blijven proberen elke dag tot heel laat in de nacht. Als je een instrument leert, leer je doorzetten. Je vingers doen pijn, het lukt niet, en toch ga je verder. Muzikanten, mensen die een instrument kunnen spelen, dat zijn nu eenmaal doorzetters.

LAURA
Hoe ga je om met kritiek?

ROBIN
Eigenlijk vrij goed. Omdat ik niet geloof in ‘fouten’ in muziek. Fouten zijn nodig om te groeien. Als je altijd juist speelt, leer je niets bij. Mijn jazzleerkracht zei altijd dat als je fout speelt, dan speel je het nog eens. En dan was dat de bedoeling.

"Ik luister alleen naar mensen waarmee ik het leven zou willen wisselen. 
Waarom zou ik anders hun advies volgen?"

Tourist LeMC heeft een keertje tegen mij gezegd: “Ik zou die gitaar jou niet nog eens geven.” Dat is wel blijven hangen, ik wil dan graag zeggen: “I’d like to see you try.” Daarna ben ik twee keer meer gitaar gaan spelen. Ik heb niks te bewijzen, het motiveert.

En los daarvan heb ik ook altijd gedacht: je speelt tienduizend noten waarvan je er zes fouten hebt gespeeld. En ik denk ook vaak: mensen die commentaar geven, die zijn niet genoeg gefocust op zichzelf.

LAURA
Vertel eens wat meer over The Voice.

ROBIN
Het is eigenlijk begonnen bij MNM Rising Star. Een vriendin had me ingeschreven daarvoor. Toen werd ik plots gebeld door MNM: “He Robin, proficiat, je zit bij de drie finalisten van MNM Rising Star!” Ik mocht dan langskomen in de studio en daaruit kreeg ik dan de vraag of ik wou deelnemen aan de The Voice.

LAURA
Wat heeft die deelname met je gedaan?

ROBIN
Dat is tegelijk de grootste blessing en de grootste curse geweest. Voor The Voice was ik iemand die in een groep misschien niets zei. Nadien moest ik maar iets doen en mensen luisterden.

Ik merkte dat na mijn Voice-deelname, ik werd uitgenodigd op feestjes waar ik nooit van mijn leven uitgenodigd zou zijn geweest daarvoor. Mensen behandelen je anders. Sommige mensen die je vroeger negeerden, zijn plots heel vriendelijk. Dat is heel vreemd. Je begint te zien hoe mensen werken. Wat hun intenties zijn.

Het gegeven van het podium. De artiest is een figuur waar je naar opkijkt, dat is iets waar ik niet helemaal achter sta. Dat is iets waarmee ik een beetje bots met de industrie.

Want het is niet omdat ik met mijn gezicht op een tv-scherm verschijn en iets bepaald doe, dat het er ineens voor zorgt dat ik beter, slimmer, of een ander persoon ben. Heel veel mensen ervaren dat als: Robin heeft meegedaan met The Voice, want hij wil bekend worden en wil boven iemand anders staan. Dat is nooit mijn bedoeling geweest. Ik heb altijd gewoon willen delen wat ik doe.

LAURA
Vond je dat moeilijk?

ROBIN
Ja, vooral in het begin. Mensen die ineens willen samenwerken, verwachtingen hebben of denken dat je veranderd bent.

"Iemand vroeg of ik nog wel pintjes mocht drinken, 
omdat ik een voorbeeldfunctie had. Dat was voor mij zo’n punt 
waarop ik dacht: oké, dit is raar."

Ik heb The Voice even laten rusten toen. Ik wilde dat de hype verdween, en dat de mensen die overbleven er echt waren voor mijn muziek.

LAURA
Ben je veranderd door die ervaring?

ROBIN
Ja, sowieso, maar niet per se naar buiten toe. Eerder intern. Je begint te begrijpen waarom mensen dingen doen. Dat is bijna een soort cheat code. Mensen kennen mij vaak niet echt. En dat is oké. Ik wil ook niet echt uitleggen hoe ik ben als persoon, ik vind het gewoon belangrijk dat ze mijn muziek onthouden en begrijpen.

LAURA
Heb je dan soms spijt van je deelname?

ROBIN
Nee. Ik heb echt geen spijt dat ik heb deelgenomen. Want dat was echt de beste ervaring van mijn leven, denk ik. En die wijsheid die er is bijgekomen van hoe mensen werken. Dat helpt mij dag in dag uit.

LAURA
Hoe gaat het met je vandaag? Waar zit je momenteel in je leven?

ROBIN
Goed eigenlijk. Het is een beetje een nieuwe fase. Ik ben net afgestudeerd in Internationaal Ondernemen en dit is mijn eerste kwartaal als zelfstandige in hoofdberoep. Dus ja… het is wennen.

Ik heb altijd geweten dat ik verder wilde met muziek. Maar ik merkte ook dat er in de muziekindustrie een soort zwart gat zit. Je leert zingen, je leert optreden, maar niemand vertelt je hoe je daar effectief een organisatie rond bouwt. Dus dacht ik: oké, dat ga ik zelf oplossen.

LAURA
Hoe zie je jezelf naast artiest zijn?

ROBIN
Ik zou die vraag heel graag stellen aan mensen die mij kennen. Maar hoe ik mijzelf zou ervaren, ik ben altijd een introvert geweest, heb ik het gevoel. Ondanks dat ik meedeed aan die programma’s. Ik probeer een zelfzekerheid te creëren voor mezelf en ik ben daar ook heel hard mee bezig.

Mensen zien mij misschien anders, door televisie en zo, maar vanbinnen ben ik nog altijd iemand die rustig is, die observeert. Maar ik ben iemand die zegt: ik ga dat doen, en ik ga dat halen. Zelfs als dat misschien niet realistisch is. Ik geloof echt dat als je tegen jezelf zegt dat je iets niet kan, dat je het ook effectief niet gaat kunnen.

LAURA
Wat voor een student was je dan?

ROBIN
Ik ben altijd een vreselijke student geweest. Wel de favoriet geweest van de klas, dat wel. Ik was altijd een hele vriendelijke, respectvolle student. Maar als het aankwam op punten, huiswerk en toetsen, dat was niet mijn ding.

Ik kan me heel sterk inzetten voor dingen die ik graag doe. Maar dingen die mij niet interesseren, zoals school, daar heb ik enorm veel moeite mee. En ik ben van mening dat je dingen die je niet graag doet, niet moet doen. Want je leven is veel te kort.

LAURA
Wanneer begon muziek dan een rol te spelen in je leven?

ROBIN
Eigenlijk al als peuter. Mijn ouders merkten dat ik altijd melodieën maakte. Op mijn achtste ben ik naar de opendeurdag van de muziekschool in Lier geweest en daar ben ik meteen begonnen met saxofoon. Ik zong toen wel af en toe eens, maar dat was eigenlijk zelden. Totdat ik dan op de zolder de gitaar vond van mijn opa.

Opa had die eigenlijk gekocht voor mijn papa, zodat hij zou gaan beginnen muziek spelen. Mijn opa was de muzikale in onze familie, hij hield heel hard van jazzmuziek en dat heb ik ook meegekregen. Dus ik heb die gitaar op zolder gevonden en ben mezelf vervolgens beginnen aanleren hoe ik erop kon spelen. Omdat ik dat heel fijn vond dat ik een begeleidend instrument kon beginnen leren, zo kon ik mezelf begeleiden met zang.

Ik zat toen bijna elke avond, waar mijn vriendjes andere dingen deden, zat ik tot 1 uur, 2 uur ’s nachts piano te spelen. Gewoon klank te maken. Met de muziekkennis die ik had meegekregen vanuit de muziekschool. En dat werkte eigenlijk goed, want zo ben ik dan verder gegaan. Dan heb ik de basgitaar leren spelen, een beetje elektrische gitaar, trompet, drums.

Robin met de gitaar van zijn opa © Laura Peeters

LAURA
Zingen kwam pas later?

ROBIN
Ja, eigenlijk wel, dat begon pas echt toen ik de gitaar van mijn opa vond op zolder. Ik wilde mezelf kunnen begeleiden. Gewoon door te proberen. Ik heb nooit geleerd door perfect te willen spelen, ik maakte gewoon geluid. En zo ontdekte ik hoe muziek werkt.

LAURA
Herinner je je eerste optreden nog?

ROBIN
Ja, heel goed. Dat was in een kerk in Lier, met een big band. Ik kreeg een solo en moest naar voren stappen. Dat moment vergeet ik nooit meer. De eerste keer had ik extreem veel stress, maar daarna viel dat ineens weg. Het was alsof er een knop omging. Vanaf dan voelde het podium eigenlijk heel natuurlijk aan.

LAURA
Heb je veel dromen voor de toekomst?

ROBIN
Veel artiesten antwoorden op die vraag met het Sportpaleis. Maar het Sportpaleis is de laatste plek waar ik zou willen staan. Dat is veel te groot. Je verliest het contact met mensen en je kan de boodschap van de muziek niet meer overbrengen. Een show met tienduizend mensen waar ik mezelf bijna op het podium niet meer kan horen omdat ze die muziek aan het meeschreeuwen zijn.

Ik wil liever iets persoonlijker: kleine zalen, honderd man en echt contact. Ik zou liever een tour doen in België, waar ik na de show nog een pint drinken met het publiek en gesprekken kan hebben. Dat is voor mij echte muziek.

LAURA
Hoe was de steun rondom jou toen je begon?

ROBIN
Ik heb altijd veel steun gekregen van mijn ouders. 

“Op het moment dat ik koos voor de richting Internationaal ondernemen, 
zeiden ze tegen mij dat ik beter muziek zou studeren. 
Wat normaal in veel gezinnen het omgekeerde is.”

Mijn papa is wel iemand die me altijd met mijn voeten op de grond heeft gehouden. Maar als je in zo’n positie gaat begeven, dan heb je automatisch een moment waar je dat gaat ervaren. Tijdens de Blind Auditions kijken er heel veel mensen mee en sommigen hemelen je dan op. Als ik de reacties lees onder mijn video’s dan kan dat wel eens gebeuren, dat de wereld wegzakt. Toen we naar de auditie reden was ik erover bezig wie zou omdraaien. Dan zei papa: “Je mag blij zijn dat je mag deelnemen.” Dus hij houdt me wel op de grond, en dat vind ik goed.

LAURA
En heb je ooit gedacht dat je ermee ging stoppen? 

ROBIN
Met muziek? Ja. In het begin de notenleer en theorie in de muziekschool, vond ik echt verschrikkelijk.

Lezen, spelen, leren en vanbuiten leren. Ik ben een muzikant, ik ga aan die piano zitten, en ik zie wel gewoon. Dat is hoe muziek voor mij moet zijn. Gewoon spelen. Dat is er wat er gebeurt bij klassieke muziek, als ze hun papier niet hebben, dan kunnen ze het niet spelen. Ik vind het net fantastisch om gewoon te spelen en zien of het klopt. En dat is met alles in het leven zo.

LAURA
Wat wil je dat mensen voelen als ze naar je muziek luisteren?

ROBIN
Dat ze beginnen nadenken. Dat ze zichzelf afvragen: zit ik goed? Wil ik dit leven? Kan het anders? De mensen hun gedachtegang verruimen. Het beste zou ik vinden, dat mensen buiten komen met vragen voor zichzelf. Dat ze zelf kunnen invullen, waar ze dan op kunnen terugblikken en nadenken.

LAURA
Welke artiesten hebben je het meest beïnvloed?

ROBIN
Ik denk Jacob Collier, hij is ook een multi-instrumentalist. Hij speelt elk instrument gigantisch goed. En hij heeft ook echt een heel eigen stijl qua muziek. Zijn liefde naar muziek en hoe hij dat vertelt, dat vind ik echt heel inspirerend.

LAURA
Hoe ga je om met verwachtingen en druk?

ROBIN
Op het begin had ik het moeilijker, ik vergeleek me vaak. Maar als nu iemand mij vraagt wanneer ik nieuwe muziek ga uitbrengen, wacht ik langer. Gewoon omdat ik nadenk over hoe ik muziek wil uitbrengen. Er zijn mensen die jarenlang productie studeren. En ik probeer het hier in mijn zelfgebouwde studio, het neemt dus meer tijd.

Maar aan de andere kant, is de kans dat iemand saxofoon, piano en gitaar gaat spelen en ook nog eens kan zingen heel klein. En op dat vlak ben ik wel heel zelfzeker. Heel veel mensen hebben het gevoel dat ze niet zelfzeker mogen zijn. Want dan wordt er heel snel tegen hen gezegd van “kijk hem daar.” En ik geloof dat je jezelf altijd mag overschatten, daar ga je altijd uit leren.

Ik denk dat heel veel mensen net zoiets hebben: ik ga dat niet doen omdat… Maar ik denk dat op die manier raak je ook veel moeilijker ergens. Ik heb niet gitaar leren spelen door de gitaar gewoon vast te pakken. Ik heb gewoon altijd geluid gemaakt. En gezien hoe dat werkt. Binnen de frameworks van hoe muziek in elkaar zit, en dan begint dat te lukken.

Zoals ik al zei: fouten moet je maken. Fouten zijn eigenlijk de beste dingen. Want dat is iets waar je uit leert.

Robin in zijn zelfgebouwde studio © Laura Peeters

LAURA
Hoe loopt dat proces van muziek maken voor jou?

ROBIN
Meestal begin ik met akkoorden, op gitaar of piano. Ik druk op record en begin te freestylen. Gewoon zingen, zonder nadenken. Dan haal ik de stukken eruit die goed voelen, en bouw ik daarop verder.

Dan begin ik echt op te nemen, en dan komt er veel meer bij kijken. Ga je daar bas of piano bij steken? Moet je daar drums bij steken? Niemand helpt daarbij, ik doe het allemaal zelf. Ik heb wel een paar vrienden, producers, die er ook af en toe langskomen als we samen iets maken.

LAURA
Waarom heb je nog geen muziek uitgebracht?

ROBIN
Omdat ik het goed wil doen. Ik heb de lat voor mezelf wel hoog gelegd. Dat maakt het soms moeilijk om iets uit te brengen. Veel mensen vergeten ook dat muziek een boodschap is en in de industrie draait alles om timing, consistentie en strategie. Ik wil niet ‘Robin van The Voice’ blijven. Ik wil een eigen identiteit.

LAURA
Hoe kijk je naar de muziekindustrie vandaag?

ROBIN
Kritisch. Er wordt veel gemaakt om te verkopen, niet om iets te zeggen. Muziek doet iets met mensen. Met hun emoties en hun denken. Ik wil dat mijn muziek iets triggert.

Vroeger vond ik de muziek gewoon beter. In de 70’s en 80’s waar de man een vrouw op de dansvloer vroeg om te dansen. Dat zou ik graag meegemaakt hebben. Ik vind uitgaan niet echt leuk, ik hou echt niet van crowded places.

Daarom schreef ik het nummer: “Bus Stop”. Dat symboliseert kansen die je krijgt in je leven. Je staat s’avonds aan een buskotje te wachten op je kans. Je weet nooit wanneer je bus komt, of je moet opstappen, of blijven, of de buschauffeur vriendelijk gaat zijn.

LAURA
Wat is het mooiste aan artiest zijn?

ROBIN
Dat je mensen kunt inspireren. Als je één iemand in je leven kunt inspireren met wat je doet, dan mag je er nooit mee stoppen. Het broertje van een vriend van mij is saxofoon beginnen te spelen. Doordat hij mij dat zag doen. Als iemand door mij een instrument begint te spelen, dat is het mooiste dat er is. Dat is belangrijker dan bekendheid. Het gaat niet om boven iemand staan, het gaat om delen.

Ik vind het moeilijk om mezelf een artiest te noemen, omdat ik nog geen muziek heb uitgebracht. Dus ik heb ook nog niet echt een identiteit in die muziekwereld.

Het lievelingsinstrument van Robin © Laura Peeters

LAURA
En het moeilijkste?

ROBIN
Dat het geen evident pad is. Financieel zeker, alles vraagt tijd. Je moet eerst veel bewijzen voordat mensen je serieus nemen. Maar ook een onzekerheid want je weet nooit wat werkt of wanneer dat werkt.

Dus ik heb gemerkt dat, vooral ook omdat ik in de beginnende fase zit, ook volledig zelfstandig als muzikant. Je moet eerst een mooie structuur hebben voor jezelf, een foundation op elke mogelijke manier. Inkomsten, workflow, administratie, voordat je echt kunt beginnen met iets.

LAURA
Hoe ervaar je dat, volledig zelfstandig zijn?

ROBIN
Het bevalt me echt. Maar het is niet makkelijk. Financieel niet, en mentaal ook niet altijd. Je bent eigenlijk 24 op 7 bezig. Zelfs als je niet werkt, ben je aan het nadenken over wat je moet doen.

Niemand zegt tegen mij: je moet hier zijn om negen uur en je bent klaar om vijf uur. Dus moet ik dat zelf bouwen. Ik ben nu mijn week aan het opdelen, zodat ik toch een soort ritme heb. Dat is misschien nog het moeilijkste: jezelf managen.

LAURA
Denk je ook aan een leven naast muziek?

ROBIN
Ja absoluut. Want ik ben nu zelfstandig in hoofdberoep. In het fiscale systeem van België is dat de slechtste plek waar je kunt zijn, zeker als eenmanszaak binnen de muziek. Dat geeft mij soms wel stress.Ik heb twee passies: muziek en ondernemen. Ik ben ook aan het denken om iets in bijberoep te doen. In een management of KMO’s helpen met de structuur binnen je onderneming. Maar muziek blijft altijd de kern.

Ik heb samen met een vriend Relevation opgericht, wij spelen achtergrondmuziek op bedrijfsfeesten of evenementen. Zo hebben wij al gespeeld bij KBC Private Banking, Tomorrowland, Suspicious, … 

“Ik geloof dat je jezelf altijd mag overschatten, daar ga je altijd uit leren.”