In het Hemelvaartweekend gaat traditioneel de 1000 kilometer tegen kanker door. Ik volgde een dag de Eeklose Kilometervreters, later EKV. Elke dag starten en finishen de pelotons in Mechelen. Vandaag trokken de renners naar Pajottegem en terug.

Het is 5u30, mijn wekker gaat. Opstaan doet wat pijn, maar er staat een mooie dag op het programma. Ik rijd heel de dag met Marnix rond om de EKV aan te moedigen. Om halfzeven heb ik met hen afgesproken op de Grote Markt in Mechelen. Daar word ik, met kleine oogjes, warm ontvangen door de gezellige bende. Het is koud, grijs en regenachtig. Door de boxen weerklinkt Sunrise van Norah Jones, best ironisch. De presentator geeft het startsein per peloton. Hij krijgt de hulp van (bekende) gasten zoals Toby Alderweireld, Goedele Wachters en Geert De Vlieger. Zij rijden zelf ook mee.

Om acht uur zijn alle renners onderweg. Marnix en ik stappen in de camionette en rijden naar Hoeilaart, de eerste bevoorradingsplaats. Onderweg legt hij het concept van de 1000 km uit. “Die bestaat uit acht etappes van elk 125km, dat zijn er dus twee per dag. Je team bestaat uit minimaal één en maximaal acht renners. Je kiest op voorhand wie welke etappe(s) rijdt en hoe snel je ze rijdt (24, 27 of 30 km/u).”

Onderweg worden we tegengehouden door de politie. Er rijdt een konvooi aan motards voorbij, gevolgd door een peloton. Toeval of niet, maar het was de groep waar EKV in zat. We springen uit de auto om onze ploeg toe te roepen. Het enthousiasme van Marnix werkt aanstekelijk.

Later komen we bij de eerste bevoorrading. De renners krijgen even de tijd om bij te tanken (of de tank net leeg te maken). Na een kwartiertje trekt het peloton verder richting Pajottegem. Marnix en ik doen hetzelfde. Voor de middagpauze, wat ook het einde van etappe één betekent, stoppen we nog een keer om iedereen aan te moedigen. Het is hartverwarmend om te zien hoeveel steun de renners krijgen. Aan de ene kant komt die steun van de supporters, maar in het peloton zelf rijden ook wegkapiteins. Zij bepalen het tempo, maar geven ook een duwtje in de rug voor wie dat nodig heeft.

Na het supporteren rijden we door naar de middagstop. Daar wachten we twee uur op de start van etappe twee. De meeste EKV’ers rijden terug naar Mechelen, sterk! Ook hier praat de presentator de wachttijd vol, afwisselend met een streepje muziek. Ik hoor hem zeggen: “Het is belangrijk dat we het woord ‘kanker’ niet wegstoppen. We noemen het niet meer ”die verdomde ziekte” of ‘dat smerige beestje’. We moeten er net voor zorgen dat we er meer aandacht aan besteden en samen kanker uit de wereld helpen.” Na zijn mooie woorden volgt een applaus.

Na nog een laatste aanmoediging vertrekt het peloton voor etappe twee. Wij staan nog lange tijd vast op de parking, gelukkig is er bekervoetbal op de radio. Door de vertraging rijden we meteen naar onze laatste stop, Erpe-Mere. Daar is het nog anderhalf uur wachten op EKV, dus drinken we een koffie op café. Uiteindelijk beslissen we om toch al naar Mechelen te rijden. Op de radio klinkt Peter Vandenbempt tijdens de bekerfinale.

Terug op de Grote Markt komen alle supporters samen. De pelotons komen één voor één binnen. Er klinkt luid applaus. Wat een mooi einde van een prachtige dag. Ik kruip moe, maar voldaan mijn bed in. Om af te sluiten wil ik nog mijn grote bewondering uiten voor iedereen die helpt, fietst, supportert, … bij de 1000km, want samen kunnen we de strijd tegen kanker aan.

Tekst en foto’s: Gijs Vernimme