De deur van de Chocorette zwaait open en meteen dringt de zoete geur van chocolade je neus binnen. Aan de rechterkant van de zaak staat een toog waar pralines netjes klaarliggen om gesnoept te worden en aan de linkerkant staat een kast met doosjes die bedoeld zijn als geschenkverpakkingen, klaar om iemands dag goed te maken. De winkel is warm en huiselijk. Geen plek waar alles afgemeten klaarligt om verkocht te worden, maar een plek waar met liefde gewerkt wordt.

Achteraan de winkel, achter een glazen deur en raam, is ‘het atelier’, zoals dat hier zo fijn genoemd wordt. De machines die daar aan het draaien zijn, zorgen voor een licht gezoem doorheen de winkel en bereiden de chocolade voor om in vormen gegoten te worden.
Vanuit het atelier komt Yanne de winkel binnen. Ze is vijfentwintig jaar oud en de eigenaar van deze ambachtelijke chocoladezaak in Aartselaar: de Chocorette. Ze heeft kort blond haar, een gemiddelde lengte en draagt met trots een werkvest van haar zaak. Deze is zwart en heeft het logo op de borst: een cacaoboon en de naam van haar winkel. Van deze vest heeft ze de mouwen licht opgerold. Zo kan ze makkelijker werken en blijft deze schoon.

Niet genoeg oefenen op school

Yanne is vijfentwintig jaar en runt intussen bijna zes jaar haar eigen chocoladezaak in het centrum van Aartselaar.
Haar passie voor chocolade ontstond tijdens haar schooltijd. Yanne volgde namelijk een opleiding bakkerij patisserie aan de PIVA Antwerpen, een school voor horeca; toerisme; bakkerij en slagerij. Daarna koos ze voor een specialisatiejaar in de chocolade waar ze haar passie verder kon uitwerken: “De bakkerij was interessant, maar ik merkte dat mijn interesse bij de chocolade lag. Dat heb ik geleerd uit de vele uiteenlopende stages die ik heb kunnen doen.” Zo deed Yanne stage bij een bakker, een sterrenrestaurant en een chocolatier. “Tijdens een stage leer je zo veel meer dan enkel tijdens de praktijklessen. Op school mochten we één pralinevormpje vullen, maar dan kan je nog niets. Als je op stage een beetje geluk had, dan mocht je overal meehelpen. Zo mocht ik niet één, maar honderden pralinevormpjes vullen. Dan leer je pas echt hoe die handeling in elkaar zit”, legt ze uit.

“De keuken was altijd een slagveld”

De Chocorette startte ooit als een mini-atelier in haar ouderlijk huis waar ze haar passie voor chocolade begon uit te werken. “Thuis was ik ook altijd bezig met chocolade. In de keuken begon ik mijn eigen pralines te maken, waardoor deze bijna altijd een slagveld was en mijn ouders geen plek hadden om het avondeten klaar te maken”, vertelt ze met een glimlach op haar gezicht. “Uiteindelijk ben ik verhuisd naar de bureau achteraan het huis. Daar had ik meer plek en kon ik een eigen chocolademachine zetten. Die kocht ik met de spaarcentjes die ik verzameld had en de steun van mama en papa.”
De pralines die ze thuis maakte verdwenen vlot in de monden van familie en kennissen. Het waren er namelijk zo veel dat ze deze niet enkel met hun gezin konden opeten. Mama, Kathleen, maakte dan reclame op haar Facebookpagina zodat vrienden en familie Yanne’s pralines konden komen kopen aan huis, maar daar bleef het niet bij. Stelselmatig werd haar mini-atelier bekender door mond-aan-mondreclame.
Ook mensen die ze niet persoonlijk kende kwamen langs om haar creaties uit te proberen en zo begon haar klein projectje groot te worden. “Mensen kwamen aanbellen om te vragen of ze pralines konden kopen. Dat was een gek gevoel, maar zo werd duidelijk dat dit iets groot kon worden. In mijn zevende specialisatiejaar chocolade had ik niet meer zo veel les en kon ik het mezelf veroorloven om student-zelfstandige te worden. Op die manier kon ik mijn passie verderzetten op grotere schaal”, blikt ze terug.
De bureau achteraan het huis werd dé plek waar Yanne haar vrije tijd doorbracht, maar dat was wel een uitdaging: “In de oven kon ik zes bokkenpootjes tegelijk afbakken van de tweehonderd die ik nodig had. Dat is natuurlijk helemaal anders dan de tweehonderd die ik nu in één keer bak. Ik ben dan ook vaak tot in de late uurtjes bezig geweest.”
“Mijn ouders waren niet altijd even blij met mijn mini-bedrijfje”, verteld ze. “Het was chaotisch en vaak druk in huis door de hoeveelheid spullen en mensen die langskwamen, maar ik ben ze voor altijd dankbaar dat ze mij deze kans hebben gegeven.”

In het midden van een pandemie

Toen ze afstudeerde moest ze kiezen of ze wou stoppen of haar droom wou verderzetten. Ze koos voor het tweede en richtte ze samen met Ellen Chocorette op. Dit deden ze in de zomer van 2020.
Zo had Yanne op negentienjarige leeftijd en tijdens de coronapandemie, opeens haar eigen zaak. Daar was ze initieel bang voor: “We hebben even getwijfeld of we die stap aan het begin van een pandemie wel moesten maken, maar ik heb er tot op de dag van vandaag geen spijt van dat we ons contract toch hebben getekend tijdens de eerste lockdown.” Onverwacht bleek de timing zeer gunstig om een eigen zaak in chocolade op te starten: “De winkel was open, terwijl het horecagedeelte dicht moest. De mensen konden dus niets komen drinken, maar iedereen wou af en toe weg van zijn vier muren. Dan kwamen ze hier pralines kopen om zichzelf eens te verwennen.” Terwijl andere zaken de deuren sloten tijdens het bewogen jaar 2020 kreeg de Chocorette zijn vaste waarde in Aartselaar.
Niet enkel de pandemie, maar ook de tropische temperaturen, waren een uitdaging voor de dames. Doormiddel van een crowdfunding konden ze hun eigen ijsmachine kopen: “Gelukkig dat we dat hebben gedaan, want chocolade en warme temperaturen gaan niet zo goed samen. Dankzij deze ijsmachine konden de mensen genieten van een verfrissing en dan kochten ze de pralines om later thuis op te eten.”
Een lange rij met mensen, mooi opgedeeld in vakken om de afstand te bewaren en met een mondmasker op het gezicht, stond aan te schuiven voor de deur van de winkel. Zo waren ze de eerste weken elke avond uitverkocht en moest Yanne ‘s nachts doorwerken om de winkel terug gevuld te krijgen voor de volgende dag. “Mijn papa kwam dan tot laat meehelpen zodat ik niet alleen in de atelier bezig was”, zegt ze trots.
Sommige vaste klanten kennen haar al sinds haar mini-atelier. Zij zijn blijven hangen en komen nog steeds hun chocolade kopen. Dan drinken ze hun koffietje aan de tafeltjes, babbelen gezellig bij en gaan naar huis met een handtas gevuld met pralines.

Muziek op en gaan

Yanne is een interovert persoon. Liefst staat ze achteraan in het atelier om met de chocolade te werken: “Ik ben opgeleid tot chocolatier. Met chocolade bezig zijn en nieuwe dingen uitproberen is dan ook het liefste wat ik doe. Met muziek op kan ik echt uren doorgaan. Dan zit ik volledig in mijn eigen wereldje. Als kind had ik dat ook. Uren kon ik met boekjes of potloden in de hand, mezelf bezig houden. Mensen komen weleens dag zeggen aan het raam of zwaaien vanuit de winkel. Dat is heel erg fijn, maar laat mijn mama hen maar bedienen. Zij doet dat veel beter dan ik.”Kathleen werkt drie dagen per week mee in de zaak van haar dochter. Niet iedereen kan goed met familie samenwerken, maar voor hen werkt het verrassend goed. “Zelfs op onze vrije dagen gaan we samen op stap. Gaan shoppen of een koffie drinken in Mechelen is onze favoriete uitstap”, legt Kathleen uit. Samen lieten ze een tatoeage zetten van een koffiemokje: “elke ochtend voor we aan het werk beginnen, drinken we samen een koffietje. Bij de openingsdag van de winkel, deden we dat om even rustig te worden. Zo een opening brengt namelijk veel stress met zich mee. Sindsdien is het ons kleine momentje geworden.” “Mijn mama is de beste persoon om in je zaak te hebben. Ze is super goed met de klanten en helpt mij het overzicht te bewaren door duidelijk bij te houden wat er bijbesteld moet worden. Daarbovenop mag ik haar ook met trots mijn allerbeste vriendin noemen”, reageert Yanne.
Yanne heeft niet enkel een sterke band met haar mama, maar ook haar broer; papa en grootouders komen mee de handen uit de mouwen steken. Haar papa helpt met administratie, iets dat zeker in het begin heel handig was, en gaat mee naar de boekhouder. “In drukke periodes zoekt iedereen contact met mij via de zaak. Dat is dan de enige manier om elkaar voor langere tijd te zien. Zo komen mijn grootouders na sluitingstijd binnen met hun keukenshortjes om de afwas te doen. Dan staan ze naast elkaar alles proper te maken en doen we ondertussen een babbeltje. Super schattig”, vertelt ze.
Die familieband is voor haar erg belangrijk. Ze probeert haar vakanties dan ook goed in te plannen zodat ze die gezonde balans behoudt: “Met een eigen zaak kan je altijd blijven gaan. Daarom leg ik op voorhand vast wanneer er vakantie genomen wordt zodat we rust kunnen nemen na een drukke periode.”
Vorig jaar ging ze in de zomervakantie met drie vriendinnen naar Vietnam. Drie weken lang hebben ze daar rondgetrokken: “Het was een geweldige en unieke ervaring”. Tijdens die periode was de winkel twee weken gesloten: “Het idee dat de zaak drie weken lang open zou zijn zonder mij, vond ik erg moeilijk. Daarom hebben we er één weekje van gemaakt en de andere twee weken mocht iedereen vakantie nemen.”

Onder de chocoladekraan

Een opvallend detail over Yanne: ze eet zelf niet zo super graag chocolade. “Paaseieren lust ik wel, maar pralines of andere chocolade eet ik eigenlijk nooit. Dat komt ervan als je er elke dag mee in contact komt”. Het lijkt contrasterend voor een chocolatier, maar volgens haar is het nooit anders geweest: “Vroeger at ik chocolade ook niet zo graag. Ik werk er graag mee, maar opeten hoeft niet. Gelukkig maar, anders zou ik heel de dag onder de chocoladekraan hangen.” Om nieuwe smaken uit te testen vraagt ze daarom telkens de hulp van familie en vrienden: “Yanne wanneer mag ik nog eens komen proeven? Het is belangrijk dat het assortiment altijd varieert zodat de klanten telkens iets nieuw hebben om uit te proberen”, pesten ze dan.

Uitgelichte afbeelding: ©Linne Van Aelst