Terwijl de wielerwereld rond deze tijd van het jaar vooral naar de Giro d’Italia kijkt, werd afgelopen weekend elders in Europa een koers gereden die minstens even interessant was. In de Ronde van Hongarije pakte onze landgenoot Tim Merlier uit met drie ritoverwinningen in vijf etappes, maar minstens even opvallend was de eindzege van de jonge Zweed Jakob Söderqvist.

De 22-jarige Söderqvist boekte daarmee de grootste overwinning uit zijn profcarrière, al verliep dat niet zonder discussie. In de doorregende koninginnenrit schrapte de organisatie pas diep in de finale de volledige slotronde na een reeks valpartijen op het spekgladde parcours. Daardoor kregen de vroege vluchters plots een enorme kans, waarvan Söderqvist optimaal profiteerde door solo naar ritwinst te rijden. Een dag later kwam hij als leider in het klassement in de waaiers zelfs nog ten val, maar uiteindelijk hield hij stand.

Een wielernatie die terrein verloor

Het contrast met de Scandinavische buurlanden is de voorbije jaren alleen maar groter geworden. Denemarken leverde met renners als Jonas Vingegaard en Mads Pedersen een volledige nieuwe generatie wereldtoppers af, terwijl Noorwegen zich internationaal stevig op de kaart zette met namen als Alexander Kristoff en in mindere mate Jonas Abrahamsen en Søren Wærenskjold. Zweden daarentegen bleef achter.

Dat wil niet zeggen dat het land nooit op het hoogste niveau heeft bestaan. Integendeel: de Zweedse wielergeschiedenis kent wel degelijk uitschieters, maar die kwamen verspreid en zonder echte opvolging. Gösta Pettersson won in de jaren zeventig de Giro d’Italia, Tommy Prim liet zich in de jaren tachtig zien met eindzeges in rittenkoersen als Tirreno-Adriatico en de Tour de Romandie, en Magnus Bäckstedt zorgde in 2004 voor een zeldzame uitschieter door Parijs-Roubaix te winnen. Ook Gustav Erik Larsson hield Zweden in de jaren 2000 op de kaart als sterke tijdrijder, met onder meer een olympische zilveren medaille en WK-podiumplaats in Mendrisio in 2009.

Gustav Erik Larsson tijdens het WK tijdrijden in Kopenhagen in 2011.

Toch bleef structurele doorstroming uit. Waar de buurlanden een constante aanvoer van nieuwe profs ontwikkelden, bleef Zweden afhankelijk van individuele uitschieters. Net daarom voelt de opkomst van Söderqvist belangrijker aan dan de doorbraak van zomaar een talentvolle renner. Met zijn eindzege in Hongarije bezorgde hij Zweden zijn eerste overwinning in een internationale rittenkoers sinds Tobias Ludvigsson in 2014 de Ster van Bessèges won. Söderqvist vertegenwoordigt daarmee iets wat Zweden al jaren mist: een geloofwaardige WorldTour-renner met internationaal potentieel.

Atypisch profiel

Jakob Söderqvist werd geboren op 31 mei 2003 in Sundsvall, aan de Botnische Golf in het noorden van Zweden. Het is geen streek waar wielrennen vanzelfsprekend is. Lange winters bepalen er het dagelijkse leven en jonge atleten groeien er meestal op met ski’s of schaatsen in plaats van met de fiets.

Zoals veel Scandinavische atleten ontwikkelde hij zich daardoor breed. Niet als pure wielrenner, maar als een allround duursporter met een uitzonderlijk groot uithoudingsvermogen en een sterke motor. Söderqvist begon bovendien niet meteen op de weg, maar vond via het mountainbiken zijn weg naar de wielersport. Naarmate hij zich verder in het wielrennen vastbeet, werd die brede fysieke basis steeds duidelijker zichtbaar in zijn profiel.

De Zweed is allesbehalve het type lichtgewichtklimmer dat vaak doorbreekt in het moderne peloton, zoals Paul Seixas of Isaac del Toro dat vandaag de dag doen. Met zijn 1m91 en 83 kilogram kan dat ook moeilijk anders. Hij is een krachtige allrounder die beter wordt naarmate de inspanning langer en zwaarder wordt. Een profiel dat bijna automatisch richting het tijdrijden en het klassieke werk stuurt.

Indrukwekkende wereldtitel

Zijn echte internationale doorbraak kwam er vorig seizoen. In het voorjaar maakte Söderqvist al indruk in Parijs-Roubaix voor beloften, waar hij in de finale de overwinning schonk aan ploegmaat en toptalent Albert Withen Philipsen. Die indrukwekkende vormcurve zette zich enkele maanden later verder op het WK in Kigali.

Vooral in de individuele tijdrit bij de beloften liet de Zweed daar een verpletterende indruk na. Söderqvist, die toen al geregeld ervaring opdeed bij het profteam maar officieel nog voor de beloftenploeg reed, domineerde van start tot finish. Op het zware en selectieve parcours won hij met meer dan een minuut voorsprong. Daarmee werd hij de eerste Zweed ooit die wereldkampioen tijdrijden bij de beloften werd.

Binnen het internationale peloton veranderde zijn status na Kigali vrijwel onmiddellijk. Söderqvist was plots niet langer zomaar een interessante Scandinavische belofte, maar een renner van topniveau met een uitzonderlijk potentieel. Hij reed toen voor Lidl-Trek Future Racing, het ontwikkelingsteam van de Amerikaanse WorldTour-formatie, maar al in april van dat jaar stond vast dat Söderqvist vanaf 2026 definitief de overstap zou maken naar het WorldTour-team van Lidl-Trek.

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door Lidl-Trek (@lidltrek)

De aankondiging dat Söderqvist overstapt naar het WorldTour-team van Lidl-Trek en tekent tot 2027.

Hongarije als kantelpunt?

Toch verliep zijn eerste volledige seizoen tussen de profs voorlopig relatief rustig. In het voorjaar reed Söderqvist vooral in dienst van zijn ploeg en bleef een echte uitschieter uit. Af en toe toonde hij zijn potentieel in langere, zware wedstrijden en in het tijdritwerk, maar resultaten die meteen internationaal de aandacht trokken, bleven voorlopig beperkt. Dat is niet uitzonderlijk voor een renner met zijn profiel. Grote, krachtige rouleurs ontwikkelen zich vaak trager dan explosieve klimmers of punchers en hebben meestal enkele jaren nodig om fysiek volledig klaar te zijn voor het hoogste niveau.

Precies daarom voelt deze eindzege in de Ronde van Hongarije mogelijk belangrijker aan dan ze op het eerste gezicht lijkt. Niet alleen omdat Söderqvist er zijn eerste grote rittenkoers won, maar vooral omdat hij bewees dat hij ook onder moeilijke omstandigheden overeind blijft. Hij overleefde chaos, regen, valpartijen en waaiers en hield stand onder de druk van een leiderstrui. Voor Zweden is dat misschien nog het meest hoopgevende van alles. Na jaren zonder echte internationale doorstroming lijkt het land eindelijk opnieuw een renner te hebben die structureel kan meedraaien op hoog niveau. Of Söderqvist ooit uitgroeit tot een absolute topper valt nog af te wachten, maar in Hongarije toonde hij voor het eerst bij de profs dat hij meer is dan enkel die veelbelovende motor.

Tekst:
Jaan Bollansee

Foto’s:
Superbia23 via Wikimedia Commons (CC BY SA 4.0)
Moeng via Wikimedia Commons (CC BY SA 3.0)