Een droom die uitkwam met de nationale ploeg, een degradatie in Italië en een vervelende enkelblessure. Het eerste buitenlandse avontuur van Rafik Belghali (23) was er één vol extremen. De flankverdediger van Hellas Verona blikt in een uitgebreide reportage terug op de voorbije maanden en kijkt ambitieus vooruit. “Mijn voorkeur is om in Italië te blijven, liefst bij Juventus of Inter.”

Belghali omschrijft zichzelf als een rustige jongen, iemand die vaak op zichzelf is en zich omringt met vrienden die er van in het prille begin bij waren. Die rust kon hij goed gebruiken in zijn eerste jaar bij het Italiaanse Hellas Verona.

“Ik speel een redelijk goed seizoen, zeker voor mijn eerste jaar in het buitenland,” vertelt de rechtsachter. “Vooral het eerste deel van het seizoen was sterk.” Na een succesvolle periode keerde hij echter terug van de Afrika Cup met een enkelblessure, waardoor hij twee maanden aan de kant stond.

Tot overmaat van ramp zakte de traditieclub uit de Serie A. “De stad en de supporters leven hier echt voor, dus de degradatie is heel jammer. Maar uiteindelijk is dat voetbal. Als het gebeurt, dan gebeurt het. Hopelijk kunnen ze zo snel mogelijk weer promoveren.”

“Voetbal is hier religie, maar ik voel geen stress”

De overstap naar Italië betekende ook een kennismaking met een ongeziene fanatieke aanhang. “De supporters in Italië, dat is toch nog iets anders. Ze zijn nét iets fanatieker dan in België,” lacht Belghali. “Als het slecht gaat, laten ze dat veel harder merken. Maar speel je een goede wedstrijd, dan zal ook echt iedereen je vertellen dat je top was. Dat brengt een grote verantwoordelijkheid met zich mee, al raak ik er stilaan aan gewend.”

Toch laat hij zich niet gek maken door die druk. Echte prestatiedruk voelt hij bij Verona naar eigen zeggen niet. “Waar ik nu sta, zie ik vooral als een bonus. Als ik vier jaar geleden, met alle blessures die ik al heb gehad, naar mijn huidige carrière zou kijken, had ik nooit gedacht dat dit mogelijk was. Ik probeer nu gewoon van elke wedstrijd te genieten.”

De definitieve keuze voor Algerije

De enige keer dat hij wél echte stress ervoer, was toen hij het shirt van de nationale ploeg van Algerije mocht aantrekken. “Daar is de druk nóg groter dan in het clubvoetbal,” geeft hij toe. Belghali ontdekte de impact van zijn status tijdens zijn allereerste selectie. “Toen we twee dagen vrij kregen en ik met mijn familie de stad introk, besefte ik pas echt wat het inhield. Ik kon in Algerije geen twee seconden rondlopen zonder aangesproken of gestopt te worden.”

De keuze voor de Noord-Afrikaanse ploeg was overigens een logische en bewuste stap. Hoewel er in zijn periode bij de U18 wel eens informele gesprekken waren met de Belgische bond, kwam het nooit tot een echte selectie.

“Vanaf mijn zeventiende of achttiende was het mijn vaste doel om voor Algerije te spelen. Ik denk dat, zelfs als de keuze voor België er toen wél was geweest, ik nog steeds voor Algerije had gekozen. De Afrika Cup spelen was een enorm doel dit seizoen. Het was een droom die werkelijkheid werd.”

In de etalage voor een toptransfer

Met nog drie wedstrijden te gaan in het seizoen, is Belghali opvallend eerlijk over zijn toekomstplannen. Geen standaard voetbalclichés voor de ambitieuze verdediger: “Ik ga geen typisch antwoord geven en zeggen dat ik me enkel focus op de laatste matchen. Ik probeer mezelf nu gewoon vol in de kijker te spelen.”

Zijn intentie is dan ook helder: “Als alles goed verloopt, verlaat ik Verona na dit seizoen.” Een terugkeer naar België lijkt niet meteen de prioriteit. “Mijn voorkeur gaat uit naar een verlengd verblijf in Italië. Bijna elke ploeg speelt hier met wingbacks, dat systeem ligt me enorm goed. Momenteel zou ik het liefst kiezen tussen Juventus of Internazionale. Maar goed… in het voetbal weet je uiteindelijk nooit wat er kan gebeuren.”

TEKST: Thibo Van Ingelgem
BEELD: Milan Van Muylders, Rune De Schepper, Jef Leplae, Thibo Van Ingelgem
MONTAGE: Milan Van Muylders, Rune De Schepper, Jef Leplae, Thibo Van Ingelgem