Vier maanden lang verruilde Cédric Vanbecleare (23) Kortemark voor New York, waar hij wafels bakte in het VTM-programma The Big Waffle. De West-Vlaamse flapuit verkent een stad liever niet met een reisgids, maar met dates. “Ik wou New York verkennen door op date te gaan. Zo leer je de stad én de mensen kennen.”

Hoe was het om van Kortemark City naar New York City te verhuizen voor vier maanden? Was je euforisch of bang?
Ik was vooral euforisch. Bang ben ik eigenlijk niet zo vaak. Mijn eerste gedachte was: wauw, wat een kans. De Verenigde Staten fascineren mij enorm. Het is niet dat ik het zie als een utopie, maar het blijft me intrigeren. Het idee dat ik vier maanden in zo’n diverse stad zou leven, vol cultuur en activiteiten, voelde echt als de kans van mijn leven. Dus nee, ik was totaal niet bang. Mijn ouders daarentegen wel. Een reis naar Schotland is al bijzonder en dan heb je een zoon die vier maanden naar New York trekt om wafels te bakken voor een televisieprogramma. In het begin zagen ze dat dus niet echt zitten.

“Bang ben ik eigenlijk niet zo vaak.”

Ze hadden zelfs schrik dat ik gedeporteerd zou worden door ICE, dat was voor hen een reële angst. Maar ik begrijp dat wel, die bezorgdheid komt uit liefde. Tegelijk heb ik hen gezegd dat ik anders in elkaar zit. Ik wil niet het klassieke huisje, tuintje, boompje. Ik wil de wereld zien en mijn dromen najagen. Uiteindelijk zijn ze nu vooral heel trots en blij.

Jullie hebben wel een sterke band?
Ja, absoluut. Ze zitten zelfs in mijn ‘beste vrienden’-lijst op Instagram. Ze weten echt alles van mijn leven. Dat vind ik ook belangrijk: ouders blijven een vangnet. En ze hebben ondertussen aanvaard dat ik avontuur nodig heb. Ze weten: Cédric, dat is een avonturier.

Je sprak al over je fascinatie voor de Amerikaanse politiek. Heeft je masterproef over Amerikaanse LQBTQI+ kiezers en waarom ze stemmen voor Trump je kijk daarop veranderd?
Ik vind het heel belangrijk om naar verschillende meningen te luisteren, zeker in zo’n gepolariseerde wereld. Daarom ben ik gaan praten met mensen uit de LGBTQ+-gemeenschap die op Trump stemmen. Dat is ongeveer 13 procent in de VS. Ik wilde hen niet veroordelen, maar vooral begrijpen.

Er verandert pas echt iets als we naar elkaar beginnen te luisteren. Ik merkte ook dat zij mij vaak wantrouwig benaderden. We leven allemaal in onze eigen bubbel, en als die je voortdurend vertelt dat media en universiteiten niet te vertrouwen zijn, dan is dat ergens ook begrijpelijk. Daarom hoopte ik dat ik, door mij open op te stellen, dat beeld een beetje kon doorbreken.

“Ik wilde hen niet veroordelen, maar vooral begrijpen.”

Het klinkt alsof je een groot rechtvaardigheidsgevoel hebt. Is dat hoe vrienden je zien?
Ik denk het wel, al vind ik dat een beetje ongemakkelijk om dit over mezelf te zeggen. Ik ben zeker geen moraalridder en niet perfect, maar ik probeer wel eerlijk te zijn en het juiste te doen. In New York heb ik dat ook nodig gehad. De manier waarop dat Amerikaanse bedrijf (Wafels & Dinges) met personeel omging, voelde echt onrechtvaardig. Dan krijg ik een heel ongemakkelijk gevoel en wil ik daar iets aan doen. Ik spreek mensen dan ook meteen aan. Dat botst soms, want mijn familie is eerder conflictvermijdend.

Op familiefeesten hoor je wel eens een racistische opmerking en dan fluistert iedereen daar over. Ik ben degene die er iets van zegt. En eigenlijk zorgt dat ervoor dat ik net minder conflicten heb, omdat ik dingen meteen uitspreek.

Zijn er eigenschappen die veranderd zijn door je tijd in New York?
Nee, veel mensen zeggen dat ze zichzelf vinden tijdens een Erasmus of een verre reis, en dat is mooi, maar ik had mezelf al vrij vroeg gevonden. Ik wist al snel: ik ben Cédric, iemand die sociaal is, graag praat en nieuwe mensen wil leren kennen.

“Veel mensen zeggen dat ze zichzelf vinden tijdens een Erasmus of een verre reis, en dat is mooi, maar ik had mezelf al vrij vroeg gevonden.”

Ik ben gewoon altijd al extravert geweest. Soms merk ik wel dat daar wat negatief naar gekeken wordt, maar dan denk ik: gelukkig zijn er nog extraverte mensen, want het zou een saaie wereld zijn zonder. Al is die balans met introverte mensen natuurlijk belangrijk. Maar extraverte mensen zorgen er wel voor dat er entertainment is en dat anderen mee worden betrokken.

Je bent dus eigenlijk altijd jezelf?

Ja, ik vind authentiek zijn heel belangrijk. Van jongs af aan stond ik al vrij sterk in mijn schoenen en wist ik wie ik was. Ik had ook snel door dat ik op mannen viel. Mensen vroegen mij vaak of dat moment mij veranderd heeft, maar zo voelde het niet.

Het is niet dat ik plots dacht: ‘ah, dit is Cédric’. Want dat definieert je niet. Ik was altijd al dezelfde persoon. Ik heb gewoon het geluk gehad dat ik dat vroeg heb kunnen vinden en dat ik mezelf ook heb omarmd om wie ik ben.

“Van jongs af aan stond ik al vrij sterk in mijn schoenen en wist ik wie ik was.”

Voor jou was het dus niet moeilijk om uit de kast te komen.

Natuurlijk had je soms wel onzekere gasten die op homo’s bashen. Maar ik heb het geluk gehad dat ik goed in de groep lag op school. Ik had veel vrienden, en zij reageerden eigenlijk heel positief. Ze vonden het vooral moedig en knap dat ik uit de kast ben gekomen.

Voor mij was het makkelijker om uit de kast te komen, omdat ik liefde kreeg van mijn gezin en vrienden die mij volledig accepteerden. Ik snap dat het voor anderen veel moeilijker kan zijn, bijvoorbeeld als je uit een conservatief gezin komt of in een gemeenschap leeft waar homoseksualiteit niet wordt geaccepteerd. Voor hen vraagt het ongelooflijk veel moed om zichzelf te laten zien. Maar ik zou ook hen aanraden om het toch te doen. Want het is onmogelijk om je hele leven te verstoppen en dat maakt veel mensen ongelukkig. Het mooie van verliefd worden en daten zou gewoon toegejuicht moeten worden. Ik kijk echt op naar mensen die dat moeilijk hebben gehad, want zij hebben veel meer moed moeten tonen dan ik ooit heb hoeven doen.

“Het mooie van verliefd worden en daten zou gewoon toegejuicht moeten worden.”

Heb je nooit negatieve reacties gehad?

Ja, soms word je natuurlijk wel eens nageroepen op straat. Maar daar lig ik niet wakker van. Ik reageer er altijd op, want dat werkt het beste: je lacht ermee en laat de ander zich ongemakkelijk en belachelijk voelen. Dan hoop ik dat ze zoiets nooit meer bij anderen doen.

Ik kan me nog herinneren dat ik dat vroeger ook deed. Toen ik in het middelbaar zat en met de bus naar school ging, zaten er twee jongens die het nodig vonden om homo’s uit te lachen. Ik draaide me om en zei: ‘Ben ik jou gisteren niet op Grindr tegengekomen?’ Hij werd rood, maar het belangrijkste voor mij was dat hij hopelijk daarna nooit meer zoiets deed.

Toen ik je in de Big Waffle zag dansen in je kraam, leek het alsof je altijd positief was. Is dat een hobby van jou?

Ja, dat klopt helemaal! Maar positief zijn betekent voor mij niet dat ik naïef ben of alles wegstop wat slecht gaat. Het betekent dat je nog steeds het goede ziet in mensen en in de wereld, en dat maakt het leven een stuk draaglijker, want er is genoeg om negatief over te zijn.

Humor hoort daar voor mij ook bij: lachen met vrienden, dingen relativeren, dat maakt je veerkrachtiger. Kijk naar Belgen: we klagen altijd over van alles, terwijl het hier eigenlijk best goed is. Dat betekent niet dat je bij alles maar moet neerleggen wat fout loopt, maar het helpt wel om het goede te zien en er het beste van te maken.

Je gebruikt humor eigenlijk als een wapen tegen negativiteit.

Als wapen tegen alles, identiteit, transfobie, homofobie… Humor is echt het beste wapen.

“Humor is echt het beste wapen.”

Heb je naast positief zijn nog andere hobby’s?

Ik heb een heel breed gamma interesses. Piano en theater, daar ben ik bijvoorbeeld in afgestudeerd. Mensen verwachten dat niet altijd, want ze zien een enthousiaste man zitten en denken niet meteen dat ik serieus achter een piano kan zitten. Maar ook de showbizz interesseert me enorm. De grootste obsessie blijft natuurlijk de politiek.

Maar dat maakt het leven juist zo interessant, hè. Het ene moment lees ik een artikel over Orban, en het volgende moment ga ik helemaal op in een aflevering van The Real Housewives. Daardoor kan ik met heel veel verschillende mensen een raakvlak vinden, en dat vind ik echt heel fijn.

Je bent wat een kameleon. Je past overal wel, niet?  

Nee, eigenlijk niet, want een kameleon past zich aan elke situatie aan, en ik verander mezelf nooit, zeker niet qua persoonlijkheid. Maar ik kan wel snel schakelen tussen mensen, omdat ik heel veel verschillende vriendengroepen heb. In al die groepen ben ik altijd mezelf. Maar ik vind het fijn om tussen allemaal verschillende persoonlijkheden te zijn.

Ik las dat je droom job correspondent was in de Verenigde Staten. Is dat nog altijd zo?

Zeker! Dat is eigenlijk begonnen toen ik meedeed aan First Dates Teens. Ze vroegen toen wat mijn droomjob zou zijn, en ik zei: “Amerika-correspondent, net zoals Bjorn Soenens.” Twee maanden later zag ik plots dat Bjorn dat fragment had gefilmd en op zijn verhaal had geplaatst.

Voor mij combineert dat gewoon twee dingen die ik leuk vind: televisie en de VS. Ik vind het totaal niet erg om met mijn gezicht op TV te komen, maar ik wil er wel iets nuttigs aan koppelen.

Had je bij de Big Waffle het gevoel dat dat iets nuttigs was? Want dat was eerder reality hé.

Dat was echt heel erg reality, ja. Maar mijn hoofdmotivatie om mee te doen aan Big Waffle was eigenlijk gewoon vier maanden in New York City te kunnen wonen en werken, precies in zo’n interessante politieke periode. Ik had in het begin van 2025 nooit gedacht dat ik datzelfde jaar mensen als Barack Obama en Kamala Harris zou zien, en dat ik voor HLN ter plekke de Amerikaanse politiek mocht verslaan. Dat ik daar ook op tv zou komen, had ik nooit durven dromen.

Ik moest die kans gewoon grijpen. Ik had net mijn diploma op zak, het kon niet beter uitkomen, en ik dacht: dit is het moment. Natuurlijk was de rode draad wafels bakken in New York, maar iedereen had z’n eigen interesses. En ik kon dan mijn ding doen en me helemaal focussen op de politieke kant, en dat vond ik geweldig.

Als ik je zo hoor babbelen, heb ik het gevoel alsof het geluk wel aan jouw kant staat, met als die mooie kansen die je dit jaar kreeg.

Het was wel echt een zot jaar, 2025, en ik kan ook wel zeggen dat ik trots ben op mezelf. En we hebben inderdaad veel mooie kansen gekregen, maar ik heb wel dat geluk gehad omdat ik altijd mijn dromen heb nagejaagd en mijn best heb gedaan. Ik stel me altijd open voor nieuwe personen, dat helpt ook om connecties te leggen. Maar ik heb zelf wel altijd initiatief genomen. Want veel mensen zeggen mij van oh cool, wil ik ook doen en dan heb ik altijd zoiets van doe het ga er gewoon voor. Dat is echt mijn levensmotto: “Gewoon doen” zoveel mensen hebben dromen maar die wachten keilang om daar iets mee te doen. Dan denk ik probeer het gewoon en ga ervoor.

“Dat is echt mijn levensmotto: “Gewoon doen” zoveel mensen hebben dromen maar die wachten keilang om daar iets mee te doen.”

Heb je bij het gebruiken van je levensmotto “Gewoon doen” iets gedaan in New York waarvan je zelf was verrast?

Ik was eigenlijk niet echt verrast, maar er was wel één moment dat echt binnenkwam. Ik zat ’s avonds in Domino Park in Manhattan en dacht: wat zit ik hier allemaal te doen? Net daarvoor was ik nog wafels aan het bakken, en straks zou ik naar een rally van Barack Obama gaan. Dat was echt het moment van: wow, ik heb dit hier toch verwezenlijkt.

Voor de rest ben ik niet vaak verrast geweest door mezelf, omdat ik meestal een goed buikgevoel heb. Als het nu om wafels bakken in Gent had gegaan, had ik daar waarschijnlijk nooit ja op gezegd, maar dit was New York en dat maakte het helemaal anders.

Ik heb wel het gevoel dat New York goed bij je paste.

Ik had dat gevoel ook, want ik wou echt niet weg uit die stad. Voor mij mocht dat gerust nog een paar maanden langer duren. Ik vond dat zo leuk om daar te leven, er is daar zoveel te doen. Er zijn zoveel indrukken en mensen die met en naast elkaar leven. Ik nam daar ook heel graag de metro. Daarom koos ik er ook voor om op de dag van het vertrek niet met de taxi naar de luchthaven te gaan, maar met de metro. Omdat er op die metro en in de stad zoveel verschillende mensen zijn, je hebt diplomaten, barmannen, zakenmannen op Wallstreet… Het mooie aan die stad is dat alles functioneert en iedereen er samenleeft. In New York City voel ik me wel echt thuis.

“Het mooie aan die stad is dat alles functioneert en iedereen er samenleeft. In New York City voel ik me wel echt thuis.”

Ga je nog eens terug naar New York?

Sowieso, ik ga ooit terug, maar niet om er echt te leven. Nu heb ik er ook wel geleefd maar dat was met een Belgische steunpilaar.  Zonder die steunpilaar zou ik dat niet doen, want het blijft zo een gepolariseerde samenleving en alles is er heel duur. Als ik naar daar ga, is het met een Belgische link zoals correspondenten die bijvoorbeeld hebben. Maar ik heb wel de belofte gemaakt met mezelf dat ik elke vier jaar naar daar ga om de presidentsverkiezingen te volgen.

België heeft dan toch ook een speciaal plekje in je hart. Komt dat door die sterke band met je familie?

Nee, eigenlijk niet echt. Dat klinkt misschien cru, want ik zie mijn familie graag en ik heb hen zeker gemist, maar ik ben niet echt plaatsgebonden. Tijdens mijn studie ben ik bijvoorbeeld op Erasmus geweest in Firenze, en ik voelde me daar meteen thuis, juist door de leuke vrienden en de aangename sfeer. Voor mij gaat het dus niet zozeer om waar ik ben, maar met wie ik ben.

“Voor mij gaat het dus niet zozeer om waar ik ben, maar met wie ik ben.”

We konden in The Big Waffle ook meegenieten van je date-avonturen, was dat iets dat je in Firenze ook deed?

Totaal niet, de Italiaanse mannen waren niet mijn ding. (Lacht) Ze hadden geen stijl. Maar in New York ben ik ook niet gaan daten om te daten. Ik wou New York wat verkennen door op date te gaan. Je leert nieuwe mensen kennen en terwijl leer je ook de stad beter kennen. Want ik ging nooit op café.

Want mensen denken dan altijd dat ik veel seks heb gehad in New York, maar dat was totaal niet. Ik wou vooral nieuwe mensen leren kennen.

Het was dus wel anders om in zo een grote stad te daten.

Ja omdat er ook gewoon veel meer mensen waren uit de LGBTQ-community, omdat steden, zeker in de Verenigde Staten, ook veel progressiever zijn op dat vlak. Dus je hebt ook gewoon meer mensen die je kan leren kennen.

Je stelt je dan ook gemakkelijk open, niet?

Best wel, maar ik gooi niet meteen mijn grootste onzekerheden op tafel, daarvoor heb je natuurlijk je vrienden. Er is ook wel een groot verschil tussen Belgen en Amerikanen. Ik ben zelf eerder Amerikaans in het snel openstellen, want Belgen zijn vaak wat meer gesloten.

Tegelijk zijn Amerikanen soms ook oppervlakkiger, je hebt een superleuke avond samen en daarna zie je elkaar nooit meer terug. Het is gewoon moeilijker om echt diepe vriendschappen op te bouwen in een stad waar alles zo snel gaat.

Jezelf zijn is wel echt belangrijk voor jou.

Ja, mega. Ik ben echt niet iemand die zich beter voordoet dan hij is en ik heb dat ook heel snel door bij anderen wanneer ze niet zichzelf zijn. Daarom heb ik soms ook een haat-liefdeverhouding met sociale media, zoals LinkedIn, waar mensen zich vaak beter voordoen dan ze echt zijn.

Al moet ik eerlijk zijn, ik ben daar zelf ook schuldig aan. Ik ga ook niet posten wanneer het minder gaat of over mijn onzekerheden.

Heb je onzekerheden?

 Ja, maar dat zijn geen dingen die ik meteen ga zeggen. Ik heb bijvoorbeeld last van haaruitval, en dat heb ik ondertussen wel al wat leren accepteren.

Wat ook soms opkomt, gelukkig niet vaak, is wat anderen van mij vinden. Als ik in een dipje zit, kan dat wel naar boven komen en begin ik me af te vragen, wat denkt die persoon van mij?

Je geeft aan dat je die onzekerheden wel tegen vrienden durft zeggen. Zijn vriendschappen belangrijk voor jou?

Ja absoluut! Voor mij zijn vrienden echt heel belangrijk. Veel belangrijker dan een job. Mijn geluk hangt niet af van carrière, maar van de mensen rondom mij. Met de juiste vrienden voel je je sterker. Het gaat niet om hoeveel mensen je kent, maar om de moeite die je erin steekt en de oprechtheid die er is.

Ik vind het belangrijk dat vrienden authentiek zijn, dat ze empathie hebben en er voor elkaar zijn. Maar ik vind discussiëren in vriendschappen ook belangrijk, we moeten het niet met alles eens zijn. Ik wil niet een vriendengroep van ja knikkers hebben. Iedereen is bij mij welkom zolang je maar homo’s en vrouwen respecteert.

Als alles mogelijk is, hoe zou je ideale leven er dan binnen tien jaar uitzien?

Ik ben in Washington D.C als Amerika correspondent, ik kom thuis van het werk, net een press briefing meegemaakt en heb er net over gerapporteerd bij het VTM of VRT-nieuws. Er zit een knappe man die liefst niets in de politiek doet en we koken samen en gaan uit die avond of iets leuk doen. Om de twee maand ga ik nog eens naar België om mijn familie en vrienden te zien. Dat is hoe ik het zie, want ik heb niet veel nodig om gelukkig te zijn, gewoon goede vriendschappen, een goede omgeving en een job doen die ik graag doe, me uitdaagt en me op pad brengt.

Of anders, dit kan heel Real Housewife klinken maar anders een buitenverblijf in Toscane in Italië. Maar toen ik in Firenze heb mogen studeren, heb ik gezien hoe mooi Toscane is, ik vind het zelfs mooier dan New York. Daar tot rust komen samen met een man, dat zou ook wel ideaal zijn.

“Ik heb niet veel nodig om gelukkig te zijn, gewoon goede vriendschappen, een goede omgeving en een job doen die ik graag doe, me uitdaagt en me op pad brengt.”

We blijven dus in stijgende lijn gaan?

Daar moet je wel wat mee oppassen, want dan creëer je voor jezelf wel hoge verwachtingen. Ik probeer altijd lage verwachtingen te hebben, we zien wel waar het naartoe gaat.

Uitgelichte afbeelding: ©Paulien Van Borm