In 1927 schetste Fritz Lang in Metropolis een futuristische stad waarin arbeiders als machines leven. Bijna honderd jaar later vormt de stomme sciencefictionfilm het vertrekpunt voor een nieuwe voorstelling van Muziektheater Transparant voor het Metropolis festival. Choreografe Fatou Traoré en het artistieke team brachten dans, muziek en tekst samen in amper twee weken. Hoe vertaal je een bijna honderd jaar oude film naar de wereld van vandaag?

Je werd gevraagd om mee te werken aan deze productie. Wat sprak je aan in het project en waarom was Metropolis een interessant vertrekpunt?

Benjamin Van Den Walle stelde het project voor. Het jaar voordien hadden we al samengewerkt aan een gelijkaardig project. Toen was er geen specifiek thema, maar werkte ik als coach voor choreografie. Dat proces verliep heel goed, dus stelde Muziektheater Transparant voor om opnieuw samen te werken. Wat me deze keer vooral aansprak, was dat we met Metropolis een duidelijk thema hadden. De film bood meteen al een rijk en inspirerend vertrekpunt aan.

Welke elementen uit de oorspronkelijke film hebben jullie meegenomen naar de voorstelling?

We besloten te vertrekken vanuit de film zelf. Het eerste beeld dat je ziet, is een stad met arbeiders die zich als machines bewegen. Ze lopen door de stad alsof ze niet langer menselijk zijn, alsof ze geen ziel meer hebben. Van daaruit wilden we verdergaan naar onze eigen werelden en nadenken over hoe een stad eruit zou kunnen zien.

In onze voorstelling gebruiken we dozen als symbolen van de stad. De dansers verplaatsen die dozen. De dozen stellen gebouwen voor, maar verwijzen ook naar arbeid op een heel concrete manier. Daarnaast onderzochten we de verschillende werelden uit de film en hoe we die konden veranderen en naar onze eigen tijd konden vertalen.

Hoe hebben jullie de film dan vertaald naar onze eigen tijd?

Er is tegen het einde van de voorstelling een moment waarin de vraag opduikt hoe we de crisissen in de wereld kunnen oplossen en welke rol, zonder te veel weg te geven, een specifieke soort technologie daarin kan spelen. Dat vind ik interessant, omdat het plots niet meer alleen over sciencefiction gaat. Het gebeurt hier en nu. We gebruikten ook de esthetiek van de film als inspiratie. Het is een stomme film, waarin de expressie sterk beïnvloed is door het expressionisme. De figuren vertellen hun verhaal met hun lichaam.

Jullie hebben het stuk in amper twee weken gemaakt. Hoe hebben jullie dat voor elkaar gekregen?

In twee weken moesten we een groep vormen, ervoor zorgen dat iedereen zijn plaats vond en ruimte creëren voor iedereen. Het is echt ontroerend wanneer dat lukt. In dit geval denk ik dat het gelukt is.

Hoeveel ruimte kregen de jongeren om hun eigen ideeën over de toekomst in de voorstelling te verwerken?

Soms gaf ik hun een bepaalde intentie mee, terwijl de beweging of expressie vanuit henzelf kwam. Daarna bekeken we samen wat werkte en wat niet. Voor de scènes met de stad en de dozen bepaalden we bijvoorbeeld hoeveel stappen de dansers moesten zetten en waar ze naartoe moesten bewegen. Bij de rest van de voorstelling proberen we zo dicht mogelijk bij de persoonlijkheid van de dansers te blijven.

Wat hoop je dat het publiek meeneemt uit deze ervaring?

Eerst en vooral hoop ik dat de voorstelling de harten van mensen opent. Het is ontroerend om te zien hoe jongeren hun geest openstellen, dingen vertellen, vragen stellen en met volwassenen in gesprek gaan. Er is een heel mooi moment waarin een meisje spreekt terwijl een ander meisje danst. De danseres vertelt met haar bewegingen wat het andere meisje met woorden uitdrukt.

Het is bijzonder om deel uit te maken van iets dat zoveel mensen heeft geïnspireerd, maar dat ons op zijn beurt ook inspireert. Vergeet vooral alles wat ik verteld heb vandaag, kijk naar de voorstelling met open hart en open geest.