‘A Family’ van de Nederlandse regisseur Mees Peijnenburg doet ogen openen. Met een sterk en puur verhaal over een gezin dat op het punt staat uit elkaar te vallen, brengt hij een werkelijkheid naar de buitenwereld. Een verhaal met veel emoties dat laat zien wat een scheiding teweegbrengt bij kinderen en hoe belangrijk een warme thuis voor hen is.

Tweestrijd

Tieners Nina en Eli zitten middenin de vechtscheiding van hun ouders. In de eerste scène lezen ze elk een brief voor bij de rechter, waarin ze hun gevoel, wil en twijfel uiten. “Ik wil niet verhuizen. Ik wil een plek waar ik me goed voel. Een plek die van mij is”, zegt Nina. Eli draagt een gevoel van schuld met zich mee: “Ik voel me schuldig als ik het bij de een leuker heb dan bij de ander. Ik voel me soms bang en alleen.” De rechter vraagt hen waar ze liever zijn: bij je vader of bij je moeder? Maar wie kan daar nu antwoord op geven? En toch is dat wat van Nina en Eli verwacht wordt: die hartverscheurende keuze maken.

Hun ouders maken het hen niet gemakkelijker. Door uitspraken als ‘Ik wil dat je voor mij kiest.’ van de moeder en ‘Heb je al een keuze kunnen maken?’ van de vader, belanden de twee pubers alleen maar dieper in een put vol eenzaamheid. De scheiding zorgt er bovendien voor dat Nina en Eli uit elkaar groeien.

De situatie hakt ook hard in op hun sociale leven. Nina zit in de knoop met haar relatie doordat haar vriendin de perfecte gezinssituatie heeft en ze vlucht in haar passie voor dansen. Eli heeft moeite met zich goed te voelen in zijn zwemgroep en weet niet bij wie hij terechtkan voor advies.

Straffe acteerprestaties

Ondanks hun jonge leeftijd zetten Celeste Holsheimer (Nina) en Finn Vogels (Eli) een ontzettend straffe acteerprestatie neer. Als kijker voel je wat zij voelen: twijfel, angst, woede, schuld en verlangen naar liefde. Je krijgt medelijden en wil roepen naar de ouders: “Doe eens normaal!”. Je begrijpt steeds meer welke impact een scheiding op een kind heeft en wat het daardoor voelt. Het deed mij nadenken over mijn vrienden van wie de ouders gescheiden zijn en hoe moeilijk zij het hebben gehad. Ik denk dat regisseur Peijnenburg daarmee zijn doel bereikt heeft.

Camerastandpunten

Het verhaal wordt opgedeeld in drie hoofdstukken. Hoofdstuk één, Nina, en hoofdstuk twee, Eli, vertellen hetzelfde verhaal, maar vanuit een verschillend standpunt. In het eerste deel volgen we Nina, in het tweede deel Eli. In het tweede deel krijgen we duidelijkheid over Eli’s gedrag. Je ontdekt waarom hij bepaalde handelingen uitvoert en vanwaar bepaalde gevoelens komen. Door het gebruik van twee verschillende standpunten, begrijp je het verhaal nog beter.

Wie denkt dat dit een doodgewone vertelfilm is, heeft het mis. De scènes voelen niet aan als opeenvolgende stukjes van een doorlopend verhaal. Elke scène heeft zijn eigen moment en betekenis. Je zou sommige scènes kunnen schrappen of door elkaar kunnen schudden en nog steeds hetzelfde verhaal bekomen. Wat deze film zo mooi maakt, is dat het een duidelijk voorbeeld is van het gezegde ‘een beeld zegt meer dan duizend woorden’. In veel scènes ontbreekt tekst, maar toch weten de acteurs perfect de emoties over te brengen door in de huid van hun personage te kruipen.

Verbondenheid

Hoofdstuk drie krijgt een lege titel. Waarom? Het is een stilzwijgende conclusie van het verhaal. Vanaf dit punt krijgen we een blik in het leven van Nina en Eli samen en vinden ze hun weg terug naar elkaar. Ze beseffen dat ze veel aan elkaar hebben en dat ze bij elkaar troost kunnen vinden. Ze hoeven deze situatie niet alleen door te komen. Ook al gaan hun ouders uit elkaar, Nina en Eli blijven met elkaar verbonden want ze zijn voor altijd broer en zus.

Wat voor mij begon als een film die woede en medelijden opwekte, eindigde met een gevoel van opluchting en hoop. Dat Nina en Eli het weer met elkaar konden vinden en de vechtscheiding samen doormaken, gaf mij hoop. De film bracht me naar de realiteit: een (vecht)scheiding gaat niet alleen de ouders aan, maar heeft ook invloed op het gedrag en de gedachten van de kinderen.

Een groot applaus voor de cast en crew om dit verhaal zo mooi neer te zetten, maar vooral voor de regisseur, Mees Peijnenburg, om zo’n intens en realistisch verhaal te creëren.

Tekst: Liese-Lotte Rillaerts
Foto: © Jasper Wolf, NSC