30/10/2026

Samen Slapen bewijst dat ook de toekomst nood heeft aan een goed feestje

Op 17 oktober streek Samen Slapen neer in Casa Saga. In het gezellige zaaltje in hartje Antwerpen brachten Celien, Timo, Siebe en Kato, vier oud-studenten van de Kunsthumaniora, hun eindwerk opnieuw op de planken ter gelegenheid van kunstenfestival Metropolis. De voorstelling neemt het publiek mee naar Antwerpen in 2126, een stad die honderd jaar in de toekomst ligt. Hoe ziet het leven er dan uit? En wat blijft erover van de wereld die we vandaag kennen?

Zodra je het zaaltje binnenstapt, waan je je al in de toekomst. Futuristische geluiden weerklinken door de boxen en zetten meteen de toon. Tegelijkertijd voelt de setting intiem en gezellig aan. In het kleine zaaltje staan een twintigtal stoelen in een cirkel, waardoor het publiek heel dicht bij de spelers zit. Die nabijheid voel je ook tijdens de voorstelling. De spelers maken regelmatig oogcontact met het publiek, waardoor je je als toeschouwer echt betrokken voelt. Je zit niet gewoon vanop een afstandje te kijken, maar wordt bijna deel van het gebeuren. Wanneer een speler je recht aankijkt, kan dat soms ook wat ongemakkelijk aanvoelen. Net dat maakt de ervaring bijzonder, want je wordt als publiek uitgedaagd om niet zomaar passief toe te kijken.

De voorstelling opent met een monoloog die het Antwerpen van 2126 schetst. De zachte, warme stem trekt meteen de aandacht. Na die rustige opening klinkt er een streepje muziek. Doorheen de voorstelling wisselen monologen en muzikale intermezzo’s elkaar af.

De spelers zingen prachtig en in hun liedjes klinken ook de vragen die de voorstelling stelt. In een van de nummers zingen ze over hoe alles door technologie kan blijven bestaan, terwijl we tegelijk steeds meer van onszelf weggeven. Dat idee bleef bij mij hangen.

Naast de muziek vallen ook de outfits op. De personages lijken elk op hun eigen manier uit een andere toekomst te komen. Zo passeert er een lang groen gewaad, maar ook een joggingbroek gecombineerd met kerstsokken en slippers. Daarnaast zien we een Hawaiishort, rode regenlaarzen en een wit hemd met das. Ook een Karen van 2126 in een panterrok springt in het oog. De uiteenlopende kledingkeuzes geven de voorstelling een eigenzinnige en speelse uitstraling.

Toch is het niet altijd even makkelijk om het verhaal te volgen. De voorstelling bestaat uit verschillende losse scènes en monologen, waardoor ik soms een duidelijke rode draad miste. Hoewel de afzonderlijke stukjes interessante ideeën bevatten, was het voor mij niet altijd duidelijk hoe ze met elkaar samenhingen. Daardoor bleef ik soms wat zoeken naar het grotere geheel.

Hoe zal Antwerpen er in 2126 uitzien? Samen Slapen geeft geen pasklaar antwoord, maar zet je wel aan het denken over de toekomst van technologie en de mens. Misschien geven we steeds meer uit handen, maar hopelijk laten we het schrijven van onze liefdesbrieven toch aan onszelf over. Niet alles hoeft tenslotte door robots gedaan te worden. En als er één ding is dat we uit de voorstelling kunnen meenemen, is het dat er zelfs honderd jaar later nog tijd moet zijn om te feesten. Op Stand By Me van Ben E. King ziet de toekomst er gelukkig nog heel herkenbaar uit.

Featured image: ©Paulien Van Borm