Het nummer “New York, I love you but You’re Bringing Me Down” van de Amerikaanse band LCD Soundsystem weerklinkt door zaal 6 van de Kinepolis tijdens het Film Fest in Gent. Een muzikale liefdesverklaring aan een stad die filmmaker Noah Segan in ‘The Only Living Pickpocket in New York’ moeilijk lijkt los te laten.

“I spent my life in people’s pockets”
Jazzsongs, gele verkeerslichten, de metro en gehaaste mensenmassa’s die zich langs elkaar proberen te wurmen. De film neemt je mee naar het bruisende New York. Nog voor je je in gedachten een weg baant naar de volgende toeristische trekpleister, bots je tegen de werkelijkheid. Het hoofdpersonage in de film, Harry Lehman, is deze keer géén succesvolle zakenman, hij is een zakkenroller.

Noah Segan slaagt erin om geleidelijk aan sympathie op te wekken voor deze misdadiger. Harry’s vrouw, Rosie, betekent alles voor hem, maar zij is ernstig ziek. Ook zijn verleden blijft hem achtervolgen. Lehman heeft ooit in de gevangenis gezeten, al blijft het voor de kijker onduidelijk waarvoor. Hij liet zijn gezin achter en zijn dochter kan hem dat nog steeds niet vergeven.
Toch merk je dat Harry veranderd is. Hij heeft twee gezichten: dat van een misdadiger die leeft van de zakken van anderen en dat van een liefdevolle partner.

Wat als alle jobs verdwijnen door technologie?
Contant geld? Dat hebben steeds minder mensen op zak. In een nieuw New York moet Harry Lehman het daarom vaker doen met dure horloges. Door zijn leeftijd lijkt hij niet altijd meer even goed mee te zijn met de nieuwe tijd. Hij verkoopt zijn meest kostbare vondst zonder het zelf te weten. Wat lijkt op een bankkaart met een USB-stick, blijkt een cryptokluis van een jonge gast te zijn.

De botsing tussen Harry en de digitale wereld gaat daardoor over meer dan alleen geld. Zijn oude manier van werken verliest haar waarde omdat de samenleving andere gewoontes en technologieën ontwikkelt. Harry’s vertrouwde routine is voor de jongere generatie iets uit een andere tijd.

De film stelt hiermee een bredere vraag: wat gebeurt er met mensen wanneer technologie steeds meer ruimte inneemt in hun leven?

Wie van de verkeerde mensen steelt, komt vroeg of laat in de problemen. Zoals verwacht, geldt dat ook voor Harry. Hij raakt verwikkeld in een conflict met jonge mannen die banden hebben met de maffia, al zien ze er allesbehalve uit zoals je van een klassieke maffioso verwacht.

Noah Segan probeert nu en dan het huidige contrast tussen jong en oud op een humoristische manier in beeld te brengen. Aan het giechelgeluid in de zaal te horen, lukt het Segan soms. Maar zeker niet altijd. De botsing tussen Harry’s ouderwetse werkwijze en de digitale wereld levert herkenbare situaties op, al blijft de humor soms oppervlakkig.

New York doorkruisen tegen de tijd
Doorheen de film komen Harry’s verschillende werelden samen. Hij moet de cryptokluis op tijd terugvinden, want het leven van zijn vrouw staat tenslotte op het spel. Al snel wordt duidelijk dat de filmmaker ervoor zorgt dat het hoofdpersonage zo veel mogelijk stadsdelen van New York doorkruist.

Zo trekt Lehman door The Bronx, Manhattan en Queens. Maar na verloop van tijd hebben we de grijze detectivejas, met Harry erin, wel gezien. De opeenvolgende locaties brengen weinig verandering in zijn ontwikkeling, waardoor New York steeds meer een decor wordt in plaats van een onderdeel van het verhaal.

Ook de manier waarop Lehman zich uit moeilijke situaties probeert te redden, overtuigt niet altijd. Wanneer iemand hem tegenwerkt, haalt hij zonder veel moeite een stapel contant geld boven om de ander te overtuigen. Daardoor verliezen sommige conflicten hun spanning.

Ondanks de humor die niet altijd werkt en de soms onrealistische oplossingen, blijft vooral de sfeer van de film hangen. De combinatie van de muziek, New York en Harry’s moeite om met de evolutie mee te gaan, maakt de film toch relevant voor de wereld van vandaag.

Het einde van een film verklappen? Nee, wat ik wél kan zeggen: ‘The Only Living Pickpocket in New York’ laat je met een leeg gevoel achter. Het open einde laat veel vragen onbeantwoord. Daardoor blijft het onduidelijk of de film bewust ruimte laat voor interpretatie of dat het verhaal gewoon onafgewerkt aanvoelt. Misschien schuilt daarin nog een sprankeltje hoop op een vervolgfilm?