Met Tegenwoordig heet iedereen sorry brengt regisseur Frederike Migom, bekend van de bekroonde film Binti (2019), het jeugdboek van Bart Moeyaert naar het witte doek. Centraal staat Bianca (gespeeld door debutante Lisa Vanhemelrijck), een meisje van bijna dertien jaar dat we volgen tijdens een heel hete zomerdag. Haar omgeving weet niet goed wat te doen met haar. Volgens haar mama komt ze met een handleiding en haar vader en zijn nieuwe vlam, Cruz, vinden haar ronduit onhandelbaar. Omdat alle aandacht naar de zorg voor haar broertje Alan gaat, voelt Bianca zich steeds meer naar de achtergrond verdwijnen. Dat verandert wanneer soapster Billie King, Bianca’s idool, in haar huiskamer opduikt. Hun gesprekken bieden het eigenzinnige meisje eindelijk het gevoel dat ze wél gezien mag worden en de moeite waard is.

De actie speelt zich voor een groot stuk af in en rond de woning van Bianca. De kamers, keuken en de tuin vormen een realistisch en uitgebreid decor dat in contrast staat met het decor van de soapserie van Billie King. Dat fictieve universum beperkt zich tot een felroze kapperszaak vol uitvergrote, karikaturale personages. Wat visueel ook in het oog springt, is de zomerhitte. Vanaf de allereerste minuut maakt de grote barst in de weg duidelijk hoe broeierig het is, een hitte die je haast door het scherm heen voelt stralen. Omdat het deze zomer ook zo warm was, weten we als kijkers bovendien perfect hoe zo’n dag voelt. In die zweterige chaos zet debutante Lisa Vanhemelrijck een topprestatie neer, waarbij ze de frustratie van een tiener die zich onbegrepen voelt heel goed in beeld brengt.

De opwarming van de aarde en de bredere wereldproblematiek sudderen dus letterlijk vanaf het begin mee op de achtergrond. Maar na driekwart neemt het verhaal een visuele afslag. De fictieve bubbel wordt dan plots doorgeprikt met harde documentaireachtige beelden van de echte wereld, vol afvalbergen en protesterende menigtes. Hoewel de makers hier overduidelijk hun maatschappijkritische stempel willen doordrukken, mist de uitwerking helaas wat zijn doel. Het wekt de indruk dat Bianca’s constante woede voortkomt uit de staat van de planeet, maar we zien het personage zelf nooit actie ondernemen of zich expliciet uitspreken over die wereldse ongerustheid.

En daar knelt misschien wel het grote probleem van deze film. De film worstelt, net als Bianca zelf, om een eenduidige stem te vinden. Waar het verhaal de ene keer inzet op realisme, slaat het even later over naar poëtische literatuur of net een erg overdreven soapstijl. De wisselende sferen vloeien niet helemaal goed in elkaar over. Hierdoor blijf je als kijker af en toe wat verward achter. Het maakt van Tegenwoordig heet iedereen sorry een ontroerende coming-of-age film, maar wel eentje die de kijker soms het noorden doet kwijtraken.

Tekst: Sien Huybrechts

Foto: © Sien Huybrechts