Coward, de nieuwste film van Lukas Dhont, opende het jaarlijkse Film Fest Gent. En dat deed de regisseur met een knaller van jewelste. Wat begint als een oorlogsfilm ontpopt zich tot een intiem en persoonlijk verhaal van twee soldaten die steeds dichter naar elkaar toe groeien. Niet de ruwe kant van de oorlog staat centraal, wel de menselijke kant die we soms vergeten door het geweld. 

Zoals we Lukas Dhont kennen, is ook dit weer een stukje cinema van het hoogste niveau. Dhont weet met weinig woorden een kant van de Eerste Wereldoorlog te vertolken tot een liefdesverhaal tussen twee soldaten. Verwacht je dus niet aan een typische oorlogsfilm waarin bloed je om de oren vliegt of er Duits geschreeuw door de boxen weerklinkt. Maar wel een oorlogsfilm gericht op de soldaten die in deze oorlog op zoek gaan naar het laatste stukje menselijkheid dat overblijft. 

Coward slaagt erin te tonen hoe toekomstbeelden en mensenlevens niet alleen fysiek maar ook mentaal helemaal overhoop gehaald worden. Dat is dan ook de eerste verhaallijn in de film, vertolkt door Willem De Schryver, best bekend als Alex in Knokke-off. Een jonge soldaat die aan het front te horen krijgt dat zijn hoogzwangere vrouw bevallen is, zijn medesoldaten zijn ontzettend blij voor hem maar je voelt dat hij vanaf dat moment het moeilijk begint te krijgen. Hij verstopt zijn verdriet al is het toch zeer sterk aanwezig, zo vlucht hij weg maar wordt hij onderschept en als een verrader terug in het kamp gegooid, hij begint meer en meer te beseffen dat de kans dat hij zijn kind gaat zien miniem is en doet een tweede poging. Deze poging werd hem dan ook fataal. Wederom worden deze scènes zo min mogelijk in detail getoond maar de sfeer van de film vult de gebeurtenis in. 

De film schotelt je niet letterlijk voor wat er gebeurt, het zijn net de stiltes, de blikken en de stand van de camera die het verhaal vertellen. Een romantisch drama dat twee uur en vijf minuten lang je betovert en meezuigt in de wereld van oorlog en liefde. Alles rondom hen wordt verwoest en toch wordt er een nieuw verhaal opgebouwd, twee uur lijkt misschien lang al voelt het allesbehalve aan als een lange zit. Eens de film op zijn einde loopt, snak je zelfs naar meer, meer informatie, meer vertelling, meer verhaal. Maar net die ruimte is wat de film zo de moeite waard maakt. 

Dat is dan ook de schoonheid van Lukas Dhont zijn cinema. De ruimte om zelf het verhaal in te vullen, je eigen leven te betrekken op de film en je fantasie de vrije loop te laten gaan. Als je het mij vraagt is dit een film om zeker op je must see in 2026 te zetten.