Wie een modeshow met jurken van afval verwachtte, krijgt op het Metropolis Festival iets anders: Catwalk 2026 is een korte, mysterieuze dansvoorstelling waarin vuilniszakken tot leven komen. Geen parade wel een waarschuwing die blijft hangen.

Vol spanning vertrek ik naar de Arenberg in Antwerpen. Vanavond vindt Catwalk 2026 plaats op het Metropolis Festival. In de BARLOKAL drink ik nog gezellig iets voor de voorstelling begint. Rond 19u55 stroomt de massa naar boven, naar de BARMONT, waar de catwalk plaatsvindt. Wie snel is, ploft neer in één van de rode, ovale zetels. De rest neemt plaats op de grond.

Het eerste wat me opvalt zijn twee enge standbeelden vol met plastic slierten. Vuilniszakken? Ik denk het wel: restafval- en pmd-zakken door elkaar. Ik hoop stiekem dat ze niet te veel bewegen. Dan gaat plots het licht uit. Felle lampen achteraan geven een gele gloed en drie dansers verschijnen: zilveren brillen, zwarte make-upstrepen en gouden shirts met een plastic glans komen. De middelste is Hannes De Kinder, die de voorstelling maakte. Alien Superstar van Beyoncé begint te spelen. Oeh, een choreografie op Queen B.

De dansmoves zijn onvoorspelbaar, maar strak in elkaar gestoken. Alleen de euforie ontbreekt. Of hoort dat bij het beeld van de toekomst? Minder vrolijk en boos op hoe wij in 2026 slecht recycleerden en onze wereld verwaarloosden. Dan stapt Hannes tussen de twee standbeelden. Hij wuift naar rechts en de paraplu die het beeld vasthoudt, valt. Eronder staat een meisje in een plastic jurk, met een ketting van frisdrankblikjes. Een wuif naar links en ook de tweede paraplu valt.

“La mer n’oublie pas”

Ze bewegen traag en mysterieus, terwijl de zaal helemaal blauw kleurt. Gaan ze me aanvallen? Dan klinkt een mannenstem. Hij spreekt eerst Engels, dan Nederlands, dan Frans: een monoloog aan onze wereld, over hoe we met onze kostbare planeet moeten omgaan en dat we nu moeten recycleren, niet binnen tien jaar. “La mer n’oublie pas”, klinkt het. Mijn favoriete zin van de avond en ook een terechte: onze zee is overspoeld met plastic en afval dat een tweede leven verdient. De zee vergeet niet.

Ik verwachtte een catwalk vol jongeren die jurken van afval showen, zoals op een Fashion Week. In plaats krijg ik een dansvoorstelling met maar twee jurken. Dat contrast had ik niet verwacht, maar het werkt. De jurken werden gemaakt door oudere vrouwen in Indonesië, die met afval en gerecycleerde kleren werken. Je ziet ze beter omdat ze niet tussen tientallen andere outfits verdwijnen. Na elf minuten doven de blauwe lichten en krijgt de zaal haar gewone kleur terug. De vijf performers komen naar voren en krijgen een oorverdovend applaus.

Catwalk 2026 is geen modeshow en dat is net zijn kracht. In elf minuten maken een handvol jongeren duidelijk wat één bergje vuilniszakken kan vertellen. Het had iets langer en uitbundiger mogen zijn, maar wie wil zien hoe de mode van morgen er misschien uitziet, kan maar beter goed kijken. Want net als de zee, vergeet je dit beeld niet.