Samen Slapen. De titel doet het stuk zeker eer aan. Het toneelstuk voelt voor de toeschouwer als een droom over de toekomst. Een droom, of eerder een nachtmerrie? Boze droom of mooie droom, in ‘Samen Slapen’ proberen vier jongeren van vandaag hun toekomstdroom zichtbaar te maken. ‘Samen Slapen’ speelde twee voorstellingen op zaterdag 17 oktober 2026, tijdens het Metropolis Festival in Antwerpen.

In een rustige straat in de Antwerpse binnenstad vormt het gebouw van Casa Saga het decor van ‘Samen Slapen’. Casa Saga is een klein en erg gezellig theater met plaats voor een tiental toeschouwers. Heel geschikt voor een intieme en toch inspirerende voorstelling die aanzet tot denken, wat ‘Samen Slapen’ heel goed doet. Vier oudstudenten van De!Kunsthumaniora steken in deze futuristische, muzikale en soms overdonderende theatervoorstelling de koppen bijeen om zich samen een voorstelling te maken van het jaar 2126.

Antwerpen, het jaar 2126, een eeuw in de toekomst. Vier jonge mensen die op dat moment in de stad wonen tonen hoe hun gedachten, hun struggles, hun problemen en hun gevoelens zich tegenover elkaar verhouden. Met muziek, dans maar ook met woorden en humor wordt dit op een indrukwekkende manier aan het publiek overgebracht. Onderwerpen zoals het water van de Schelde dat de stad Antwerpen grotendeels onder water heeft gezet en hoe technologie nog meer aanwezig is in het dagelijks leven, bijvoorbeeld een robot die alle taken overneemt, komen aan bod. Struggles waar in het jaar 2026 ook al mee geworsteld wordt, maar dan in een futuristisch jasje. En dat is precies de boodschap van het theaterstuk.

Elk lid van de groep studenten, die bestaat uit twee jongens en twee meisjes, heeft een uniek segment uitgewerkt, waarin hij of zij de zorgen kan tonen die hem of haar bezighouden over de toekomst. Elk van hen verbeeldt een ander personage uit het Antwerpen van 2126. Zo is er een personage dat gebukt gaat onder sociale media, het altijd online zijn. Een ander personage merkt heel erg hoe techniek en robotica het leven overnemen, net als dat van veel andere mensen. Nog een ander personage is vooral verdrietig over hoe mensen nog onverdraagzamer zijn geworden.

Het stuk maakt op een unieke manier gebruik van beeldvorming. Het water van de Schelde en de tijd zelf worden op een bedwelmende manier verwezenlijkt, wat voor het publiek onrealistisch aanvoelt. Het water van de Schelde wordt menselijk gemaakt en vertolkt door een meisje uit de groep studenten. Op die manier blijft de voorstelling nog lang nazinderen na het verlaten van de theaterzaal.

foto© Evelien Lepoutre