Deze vrijdag te zien in de Botanique: Robert Lester Folsom (71), een Amerikaanse folk-veteraan die gek genoeg de laatste jaren pas enige bekendheid begint te genieten. Hij is daarmee de tweede heropgewaardeerde folkie in de Botanique op enkele maanden tijd. Waarom krijgen zulke nestors nú de aandacht die ze vijftig jaar geleden niet kregen?

“Hij leeft nog?”, stuurde ik begin september naar mijn beste vriend. De ‘hij’ in kwestie was Dave Bixy, een vergeten folkmuzikant die begin jaren ’70 met slechts twee albums op de teller zijn gitaar aan de wilgen hing. ‘Ode To Quetzalcoatl’, zijn debuutalbum uit 1969, was in het middelbaar één van de lievelingsalbums van mijn beste vriend en ik. Alleen hadden we allebei niet durven dromen dat Bixby nog zou leven. Totdat de Botanique een concert van hem in september aankondigde. Zelden kocht ik zo snel concerttickets. Het concert van Bixby zal me om verschillende redenen nog lang bijblijven: de vele anekdotes die hij tussendoor vertelde (“Laat me jullie vertellen over die ene keer dat ik een schipbreuk meemaakte…”), het feit dat hij verrassend goed bij stem was, maar vooral: de gemiddelde leeftijd van het publiek. Ik had verwacht dat Bixby kon rekenen op een handvol oudgediende fans. In plaats daarvan bestonden de dertigtal aanwezigen voornamelijk uit twintigers die met de grootste aandacht naar Bixby’s nummer luisterden.

Thomas Konings, programmator bij de Botanique, verklaart die trend door de wisselwerking tussen oude en jonge generaties muzikanten. “Het optreden van Bixby werd geregeld door aloisius, een jonge Britse muzikant die Bixby herontdekte. Hij nam hem mee op sleeptouw en zette een Europese tour voor hem op poten. Het succes van Robert Lester Folsom valt dan weer te verklaren door de populaire indieband Beach House. Die nam een cover op van Folsoms nummer ‘April Suzanne’, wat hem terug onder de aandacht bracht bij diverse muziekfans.” Ook de indiefolkers van Big Thief pakten uit met een soortgelijke actie: ze lieten hun tachtigjarige cultheld Tucker Zimmeran, die begin dit jaar overleed in een woningbrand, voor hun openen op hun tournee. In 2024 volgde ‘Dance of Love’, een nieuw album van Zimmerman met Big Thief als begeleidingsband.

Reanimatie door kringwinkel

Dat hedendaagse artiesten hun verborgen idolen op handen dragen, mag duidelijk zijn, maar wat bezielt twintigers om terug te grijpen naar obscure artiesten uit het verleden? Volgens Konings heeft dat deels te maken met het overrompelende aanbod van hedendaagse muziek: “Er komt zóveel nieuwe muziek op ons af, zeker als ze wordt gestuurd door algoritmes. Een oude parel herontdekken heeft dus iets heel charmants voor de jongere generatie.”

Die muzikale ontdekkingszucht reanimeert soms zelfs carrières van bands. Zo trad vorige maand Panchiko nog op in de Botanique. Die Britse band bracht in 2000 slechts 30 cd’s uit van hun debuut EP ‘D>E>A>T>H>M>E>T>A>L’, waarna de groep uit mekaar ging. In 2016 kocht een internetgebruiker een kopie van de cd in een kringwinkel op basis van de albumcover, maar werd al snel geïntrigeerd door de muziek zelf. Na een korte rondvraag over de band op het internetforum 4chan, ontstond er al snel een heuse zoektocht naar de band. Door de totaal onverwachte heropleving van hun muziek begon Panchiko in 2020 weer met touren.

De muzikale zoektocht van Gen Z naar authentieke, buiten de lijntjes kleurende releases uit het verleden zet dus wat in gang. Al haalt Konings ook nog een laatste factor aan in de gevallen van Bixby en Folsom: “Het zijn allebei mannen op leeftijd. Dat brengt ook een zekere cuteness-factor met zich mee.”

Tekst: Kobe Rombouts

Beeld: Gijs Voets