19/11/2026

Wereld Prematurendag 2026: “Je gaat met je partner naar huis, terwijl je baby achterblijft”

Zondag 15 november was het Wereld Prematurendag. Dan wordt er extra aandacht gegeven aan vroeggeboren baby’s. Bij een vroeggeboorte moet alles snel gaan: de baby heeft extra zorgen nodig, komt misschien in een couveuse terecht en ouders moeten hun kindje vooral uit handen geven. Wat als een zwangerschap niet loopt zoals verwacht?

Onverwachte start
Jarenlang vond de internationale dag ter bewustmaking plaats op 17 november, maar vanaf 2026 valt de dag op 15 november. De 17de stond namelijk al in het teken van Wereld Baarmoederhalskankerdag.

“Een baby die vóór 37 weken geboren wordt, is prematuur. De kindjes worden opgenomen in een neonatale afdeling”, vertelt vroedvrouw Marit Van de Velde (AZ Rivierenland in Bornem). Volgens de Wereldgezondheidsorganisatie komt één op de tien baby’s te vroeg op wereld.

Een vroeggeboorte overkwam Hayat el Yaakoubi, mama van de tweeling Camil en Kaïs. Vanaf 25 weken zwangerschap moest ze plat liggen om een vroeggeboorte te voorkomen. Toch werd ze op 27 weken opgenomen in het ziekenhuis. Twee weken later, op 6 december, kreeg ze plots een bloeding en moest ze met spoed bevallen via een keizersnede. “Alles ging toen heel snel, het overkomt je plots en je hoopt natuurlijk dat alles goed zal verlopen”, vertelt ze.

Waar de ene prematuur geboren baby in het ziekenhuis van geboorte kan blijven, heeft de andere meer gespecialiseerde zorg nodig. Volgens Marit hangt dat af van de medische toestand van het kindje. Baby’s die intensievere begeleiding nodig hebben, worden overgebracht naar een gespecialiseerde neonatale afdeling. Zo’n overplaatsing gebeurt met een ambulance. “We zorgen er altijd voor dat de mama zo snel mogelijk mee kan”, benadrukt Marit.”

Impact op ouders
“Mama’s kampen vaak met faalangst als ze van een prematuur kind bevallen”, vertelt Marit. “Ook voor de papa’s is het een moeilijke periode. Zij hebben vaak het gevoel aan de zijlijn te staan.”

Steve Vernimmen herinnert zich hoe onverwacht de vroeggeboorte van zijn dochter Lien kwam. Zij werd geboren na een dertigtal weken zwangerschap. Als papa mocht Steve meteen met Lien meegaan voor de eerste controles. Toch verliep het eerste contact anders dan verwacht: “Lien moest direct na de bevalling gecontroleerd worden. Mijn vrouw wilde dat ik met haar meeging, maar daardoor hadden we niet meteen ons eerste momentje samen.”

Klein en fragiel
De eerste kennismaking met een prematuur kindje kan bijzonder intens zijn: “Wat me bijblijft, is hoe klein  en fragiel ze waren. Vooral hun kleine handjes vielen me op”, glimlacht Hayat.
Ook Lien, de dochter van Steve, was erg klein bij haar geboorte. Ze woog ongeveer 1.900 gram, maar viel daarna terug tot 1.600 gram. Voor haar ouders was dat een spannende periode. “Je weet dat een baby in het begin altijd wat gewicht verliest, maar je kindje weegt al zo weinig. We wilden dat het gewicht zo snel mogelijk opnieuw steeg”, vertelt Steve.

 

Rol van vroedvrouw
Vroedvrouwen proberen de ouders zo goed mogelijk te ondersteunen. Ze streven ernaar, wanneer de medische toestand het toelaat, zo snel mogelijk voor huid-op-huidcontact te zorgen met de ouders. Daarnaast proberen ze tegenwoordig de verzorging in dezelfde kamer te laten plaatsvinden. “Je kind dat net op de wereld komt en al direct op controle moet omdat er iets mis zou zijn: voor kersverse ouders zijn er weinig ergere situaties”, verduidelijkt Marit.

Daarnaast worden de ouders aangemoedigd om zelf voor hun kindje te zorgen. “We proberen hen zoveel mogelijk zelf te laten doen, zoals het kind eten geven en de pamper verversen. Ze kunnen hun baby op elk moment van de dag of nacht bezoeken. Zo krijgen ze de kans om hun rol als ouders op te nemen.”

 

Met mini-stapjes
Camil en Kaïs, de kinderen van Hayat en haar partner, verbleven twee maanden in het ziekenhuis. De ouders gingen elke dag op bezoek. Toch was vooral het moment waarop Hayat alleen naar huis moest, bijzonder moeilijk. “Op de tweede dag besefte ik plots: ik moet morgen naar huis zonder mijn kindjes.”Ook Steve herkent die pijnlijke rit naar huis. “In het begin rijd je voor het eerst met je partner weg, terwijl je kind in het ziekenhuis achterblijft. De eerste keer zijn we ongeveer een uur thuis geweest en daarna weer terug naar ons kind gereden”, vertelt hij.

In het ziekenhuis konden ouders rekenen op erg veel hulp van de vroedvrouwen. Thuis valt die ondersteuning grotendeels weg. Voornamelijk voor ouders van extreem premature kindjes is die overgang moeilijk. “Sommige mensen vallen in een gat wanneer ze thuiskomen. De hulp waar ze 24/7 op konden rekenen, valt voor het merendeel weg. Nu komt er slechts af en toe iemand helpen”, legt Marit uit. “Er moet meer aandacht zijn voor de nazorg.”

 

Featured Image: ©Marit Van de Velde