Wanneer je de symptomen van koorts opzoekt op Google krijg je de volgende oplijsting: een warm gevoel, zweten, koude rillingen, hoofdpijn, spierpijn en algehele vermoeidheid. Dat is voor WK-koorts niet anders. Ikzelf kreeg al een warm gevoel toen ik Lukaku en De Bruyne weer zag dollen met elkaar, maar eveneens koude rillingen bij het zien van de selecties van Frankrijk en Spanje. Die algehele vermoeidheid zal snel volgen wanneer ik wakker zal blijven voor Haïti-Schotland, een kraker van een wedstrijd die om drie uur ’s nachts onze tijd zal uitgezonden worden.

Ik ben al goed ziek, maar ik merk dat het WK-virus de rest van België niet zozeer infecteert. De Belgische debacles op de afgelopen toernooien zijn een goed vaccin gebleken tegen de voetbalziekte die vroeger nog sterk genoeg was om ons hele land te teisteren.

Neem nu de aanloop naar het WK in Brazilië. België was doodziek, geïnfecteerd door een geweldige groep Rode Duivels. Vincent Kompany nam toen het voortouw in de zogenaamde ‘Duiveluitdagingen’. Voor elke opdracht die de fans volbrachten, deden de Duivels een tegenprestatie. De eerste uitdaging: kleur de route van Oranje naar België volledig rood. Absurd? Misschien. Maar op 15 augustus 2012 luisterde het land naar zijn prins in aanloop naar de vriendschappelijke interland België-Nederland. Vlaggen, kapjes over autospiegels en ontelbare Fellaini-pruiken kleurden de E19 in de Belgische driekleur. De Nederlanders verbleekten tot pastel-oranje. Ook het resultaat: we gaven onze Noorderburen 4-2 op hun bol.com-doos. En de Duivels hielden woord. Keepers Renard en Gillet gingen onder de lat staan terwijl ballonnen met rode verf werden kapotgetrapt. Ik zie het de huidige generatie niet snel doen.

Iedereen was fan van deze Rode Duivels. Ik herinner me nog dat mijn oudere zus smoorverliefd was op Adnan Januzaj. De reden dat zij naar matchen van de Rode Duivels keek was daarom niet per se de juiste, maar ze keek wel. Ondertussen gingen we op de sportclub, jeugdbeweging én op school in discussie of we Van Buyten of Vermaelen moesten laten starten. We kenden niets van voetbal, maar dat deed er niet toe. Dat is net wat het zo leuk maakte om samen op grote schermen de matchen te beleven. De voetbalsupporters konden eindelijk hun grote hobby met al hun vrienden en familie delen. Dat zorgde voor magische momenten. Momenten waarop we allemaal ziek waren met WK-koorts, maar wel in hetzelfde bedje.

We staan nu aan de vooravond van een nieuw toernooi. Over een kleine twee weken speelt België zijn eerste WK-wedstrijd tegen Egypte. Tot nu toe zag ik geen vlag in het straatbeeld en geen lelijk kapje over autospiegels. Dat niemand rondloopt met een pruik van Arthur Theates kapsel, dat kan ik nog net begrijpen. Misschien hebben we gewoon minder connectie met de spelers. Fellaini deed ons vroeger lachen door ‘Waar is de feestje?’ te roepen in de Basic Fit en iedereen gebruikte de Lukaku-quote ‘Hey, waarom neem je deze niet?’ wanneer hij zin had in een Bueno. Vandaag de dag mogen we al blij zijn als die laatste nog eens een officieel interview geeft aan de mainstream media of wanneer niet-geselecteerde spelers opduiken in een reclamespot voor Côte D’Or.

Er zijn natuurlijk meer factoren dan enkel de spelers. We zitten op sportief vlak in een neerwaartse spiraal tegenover de comeback die we maakten in de jaren 2010. Ook het voetbal is saaier geworden, FIFA-voorzitter Infantino kijkt enkel naar de centen, en er doen te veel ploegen mee aan het WK. Toch had ik gehoopt op een koortsige WK-zomer, maar België blijft gezond achter. De meeste Belgische steden plaatsen geen grote schermen waar volksfeesten kunnen doorgaan. Zelf zit ik alvast te trillen en te transpireren bij het idee dat ik straks naar Haïti-Schotland mag kijken. Maar misschien is dat het ergste symptoom van mijn WK-koorts dit jaar: ik zal het alleen moeten doorstaan.

Tekst: Jef Leplae
Beeld: “Russia World Cup 2018 in Belgium J5” by Jamain is licensed under CC BY-SA 4.0.