Tussen moderne appartementsblokken en een bedrijvig sportpark ligt het Poststadion. Ooit een bruisend stadion met 50.000 toeschouwers, terwijl het vandaag de dag de thuisbasis is van een voetbalploeg met 200 supporters. Het stadion ligt in verval, maar hoe is het ooit  zover kunnen komen?

Het Poststadion werd tussen 1926 en 1929 gebouwd in opdracht van de Reichspost. Oorspronkelijk was het stadion bedoeld voor de sportieve ontspanning van postmedewerkers. Maar het stadion groeide snel uit tot een belangrijk decor in de sportgeschiedenis van Duitsland. Het werd gebruikt voor Duitse bekerfinales en voor de Olympische Spelen van 1936. Vandaag de dag is het Poststadion de thuisbasis van Berliner Athletik Klub 07 (BAK 07). Stuart Russell is al tien jaar lid van de supportersclub van BAK 07 en vertelt maar al te graag over de geschiedenis van het stadion.

Stuart Russell: ‘Vroeger konden er meer dan 50.000 mensen in het stadion. Tegenwoordig is er nog plek voor zo’n 10.000 toeschouwers, maar je ziet nog altijd hoe groot het terrein ooit was. Het stadion heeft een grote historie en er zijn altijd veel mensen die niet supporteren voor BAK, maar toch naar onze wedstrijden willen komen, gewoon om het Poststadion te kunnen bezoeken.’

Getekend door oorlog

Zoals op veel plekken in Duitsland liet de Tweede Wereldoorlog ook zijn sporen na in het stadion. De verschillende luchtaanvallen in Berlijn verwoestten grote delen van het complex. De arena liep aanzienlijke schade op aan de tribunes, waardoor het niet langer geschikt was voor sportieve doeleinden. Na de oorlog en de opdeling van Berlijn kwam het terrein van het Poststadion in handen van de overheid, die het in de jaren 1950 liet herbouwen. In de jaren nadien werd het stadion omgebouwd tot een lokale sportaccommodatie.

‘In 2015 werd het Poststadion gedeeltelijk gerenoveerd. De Duitse voetbalbond gebruikte het onder andere als trainingslocatie voor jeugdteams. Recent vonden er ook enkele internationale toernooien opnieuw plaats. Maar je ziet toch dat bepaalde delen nog erg in verval zijn, en dat is jammer’, aldus Russell.

Sinds 1970 raakte het gebied aanzienlijk in verval. Belangrijke sportvoorzieningen, zoals het overdekte zwembad, werden gesloten. Ook het tribunegebouw van het Poststadion ging in 1990 dicht en stond sindsdien bekend als een renovatieproject. Het stadion werd onder monumentenzorg geplaatst maar in samenwerking met het stadsdeelkantoor Mitte, de Stichting Monumentenzorg en het Arbeidsbureau werd eind 2003 gestart met de renovatie van het tribunegebouw.

De hoofdtribune heeft al een opknapbeurt gekregen, maar dat lijkt inmiddels alweer een eeuwigheid geleden. In de muren zie je nog gaten en stukken afgebrokkelde muur.De rest van het stadion wacht nog steeds op renovatie. Vooral de staantribunes liggen er verwaarloosd bij. De natuur heeft er vrij spel gekregen. Op de treden van de tribunes groeit een dikke laag mos, met hier en daar onkruid dat er doorheen breekt.

Lege tribunes

Tijdens de Berlijnse derby tegen SV Tasmania Berlin is ook te merken wat Stuart bedoelt met de grootste geschiedenis. De tribunes van het Poststadion blijven zo goed als leeg. Er zijn hoogstens 100 supporters aanwezig, terwijl er vroeger duizenden mensen kwamen kijken. 

‘BAK 07 heeft een kleine supportersgroep, maar we hebben toch een goede basis van 100 mensen die elke wedstrijd aanwezig zijn. Een paar van ons gaan ook regelmatig naar uitwedstrijden en proberen wat lawaai te maken. We hebben een paar vlaggen en onze gemiddelde opkomst ligt rond de 200 supporters. Dat was veel hoger toen we in het 4e niveau speelden. Er is ook een actieve fanclub genaamd “harter toBAK”, hoewel niet zoveel leden meer gaan als vroeger vanwege andere verplichtingen.’

De wedstrijd zelf is minder spectaculair dan het stadion. Weinig kansen en een 1-1 eindstand. Tijdens de wedstrijd laten de BAK supporters zich wel horen met trommels en liedjes die ze zingen. Ook hangen er in het stadion verschillende vlaggen en spandoeken. ‘We doen er alles aan om de jongens aan te moedigen. Zeker in een derby zoals vandaag is dat belangrijk’, zegt Russell.

Een ontmoetingsplek voor jong en oud

Het contrast is groot. Binnen het stadion heerst verval, buiten het stadion leeft alles op. Langs de verschillende velden voetballen kinderen in de shirts van allerlei clubs. Aan de zijkant, onder de betonnen bogen van de hoofdtribune, zitten ouders op bankjes gezellig koffie te drinken. Ook het skatepark naast het stadion wordt volop gebruikt door skaters en steppers.

Natacha Wolf, moeder van een jonge stepper: ‘Het stadion en alles eromheen vormen echt een prachtige plek. Naast de voetbalvelden heb je hier ook het Fritz-Schloß-Park, de ideale plaats om te gaan wandelen en tot rust te komen. Het skatepark naast het stadion is bovendien superpopulair bij jongeren. Mijn zoontje komt hier nu zo’n half jaar steppen en het is ongelofelijk hoeveel vrienden hij in die korte tijd al gemaakt heeft. Deze plaats brengt mensen echt samen.’

Het Poststadion mag dan wel niet meer de pracht van vroeger uitstralen, het blijft een belangrijke plek voor de lokale gemeenschap in Berlijn. Waar het ooit volstond met duizenden voetbalfans, is het nu een ontmoetingsplek voor jongeren, gezinnen en sportliefhebbers van alle leeftijden. Ondanks de sporen van verval blijft het stadion een stukje geschiedenis en een herinnering aan de oude gloriedagen.

En wanneer ik Stuart vraag wat hij nu eigenlijk van het Poststadion vindt, vertelt hij mij dit: ‘Het is echt een geweldige plek om voetbal te spelen en te kijken vanwege de geschiedenis van het stadion die je in elke hoek kunt zien. Ik kijk niet graag naar voetbal in stadions met atletiekbanen omdat je dan verder van het veld af zit. Omdat het Poststadion vrij hoog is en de atletiekbaan vrij smal is, heb je een veel beter uitzicht dan in sommige andere stadions met atletiekbanen zoals het Olympiastadion (Hertha) en het Mommsenstadion (Tennis Borussia). Voor mij is het een van de mooiste stadions die er bestaan en dat zal het voor mij altijd blijven.’